nederpunk.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Rattenkwaad deel 1, sectie 7: Vogelspin BIG BITE: HISTORY OF THE NITWITZ
     
    De Amsterdamse punkband Nitwitz begon in 1978 met al line-up Eric Peters (zang), Tony
    Nitwit (echte naam Leeuwenburgh) (bas), Steven Walraven (gitaar, broer van de bekende VJ
    Simone Walraven) en Marcel Verhoeven (drums). De band werd meer beïnvloed door Australische bands als Saints en Radio Birdman en door Ramones, MC5 en Stooges dan door de Engelse punkbands waardoor veel andere Nederpunks zich lieten leiden. Overigens vonden
    de Nitwitz bands als Lurkers, Drones en Stiff Little Fingers ook goed, vooral omdat deze bands erg snelle punk speelden voor die tijd.
     
    Op Sinterklaasavond 1997 interviewde ik Tony voor het boek Rattenkwaad dat ik toen aan het schrijven was en dat uiteindelijk in deze vorm op internet is beland. Onder het genot van een aantal uitstekende Columbus-biertjes van de Amsterdamse brouwerij het IJ vond een duik in het verleden plaats die ik, mede door het bier, niet exact meer kan weergeven, ook omdat ik mijn interviews toen nog niet op tape opnam. Het onderstaande is dus een vrije weergave van ons gesprek.
     
    Tony vertelde allereerst dat The Nitwitz altijd erg weinig aandacht kregen in de vaderlandse muziekpers. En als dat al eens gebeurde, waren de kritieken meestal negatief. In de Engelse pers werden ze meestal versleten voor imitators van Engelse bands, zie b.v. New Musical Express (NME, fonetisch Enemy !!) over hun eerste single: "Too late for for the Pistols, or even Sham 69, they take their lead from the likes of the Rejects and the UK Subs. Do I need to go any further?".
     
    De mini-LP The Scorched Earth Policy bracht het niet veel beter af, de plaat belandde in de
    'vinyl solution'-sectie en werd in 1981 verkozen tot de op een na slechtste plaat van het jaar.
    Het nummer Movie Screens vond men nog het beste, omdat het het kortst duurde. In Muziekkrant Oor, het blad dat toen de meeste aandacht aan punk besteedde, verscheen helemaal geen recensie, wel van de twee singles (door Hubert van Hoof en de onlangs overleden Harry van Nieuwenhoven).
    In het Vogelspin-fanzine (van het gelijknamige label waarop alle Nitwitz-platen, maar ook een
    single van The Studs, de verzamelaar Als je Haar Maar Goed Zit nr. 1, een split LP van NV
    Le Anderen en Riot, een split-Lp van de Nitwitz en de Gotterflies (Wielingen Walgt) en later ook de elpees van B.G.K. uitkwamen) wordt dit als volgt gepareerd: "In 1980, finally, many dutch bands started releasing records on independent labels. The Dutch music press ignores them, and the english press say that all these bands just imitate English bands. Sometimes they write about the "new dutch music scene", boring shit groups like Minny Pops, Mecano and the Tapes. Not one word about Ex, Rondos, Workmates etc". We don't need to be punks in the sense of bondage-trousers and all that shit. It is more important to DO something".
     
    De teksten van The Nitwitz waren in het begin helemaal niet politiek, maar gingen vooral over meisjes, Wickie de Viking en het in elkaar geslagen worden door disco-jongeren. In maart 1979 spelen ze in Paradiso in het voorprogramma van de anarchistische band Crass uit Engeland. Crass besloot de set van The Nitwitz te saboteren door de geluidsinstallatie uit te zetten. De teksten van The Nitwitz zouden immers seksistisch zijn. Dit geeft wel aan hoe bekrompen deze zogenaamde vrijdenkers in werkelijkheid waren.
     
    Omdat de Nederlands popjournalisten collectief hadden besloten dat punk "dood" was, werden The Nitwitz beschouwd als fossielen. Dit terwijl de band juist de popjournalisten met de meeste invloed als de grootste fossielen beschouwde. De laatste mening lag een stuk dichter bij de realiteit in die dagen. De houding van de pers leidde ertoe dat het steeds moeilijker werd om optredens te regelen. Gelukkig bood de kraakscene uitkomst, in kraakpanden kon je vaak wel spelen als je door het reguliere zalencircuit (ook toen al Melkweg en Paradiso) met de nek aangekeken werd. Veel optredens vonden samen met The Ex plaats, in het gekraakte NRC
    complex, punkcafé No Name, Weijers en de Groote Keijzer. Op dit soort concerten werd altijd alleen voor onkosten gespeeld. Tony hierover: "Soms moest er zelfs geld bij, en dan was er weer een benefiet-avond voor een of ander goed doel, waarbij het wel eens voorkwam dat degene die de avond georganiseerd had, helemaal niet zo politiek correct bleek te zijn als hij zich had voorgedaan en er met de kas vandoor ging. Konden we helemaal opnieuw beginnen".
     
    "Men had altijd de mond vol van de Do-it-Yourself gedachte. Maar vergeet daarbij niet dat er geen alternatief was, er was geen andere manier om je muziek aan de man te brengen, want grote labels en de pers waren uiteraard niet geïnteresseerd vanwege "no commercial potential". Dat het er juist om te doen was om niet-commercieel bezig te zijn, kwam niet bij ze op.
     
    Rond 1981 ontdekten The Nitwitz enkele obscure exemplaren van singles van bands als Weirdos, Germs en Dils en de LP Group Sex van Circle Jerks. "Er was in die tijd echt bijna niemand die die muziek kende, en ze trokken ook geen enkele aandacht. Dat terwijl er in de VS wel een grote scene was rond Dead Kennedys en zo, die speelden, ook op Sinterklaas-avond, in 1982, in Paradiso. Dat was tegelijk een nieuw begin en het einde van de "oude" punk. Toen kon hardcore ineens en wilde iedereen de snelste zijn. "USA, USA wie is de snelste van America, werd er toen gezongen". Maar dat wij in 1981 al met die bands bezig waren, werd maar raar gevonden. Blijkbaar was men er nog niet klaar voor toen. Een belangrijke wijziging die toen plaats vond was van driekwarts naar tweekwarts-maat.
     
    Nitwitz gingen in maart 1982 uit elkaar.Eric stapte er uit en begon de band Outrageous. Met een nieuwe zanger werd B.G.K. opgericht. Maar dat is een verhaal apart en zal elders op deze site nog uitgebreid aan de orde komen.
     
    In 1996 vond een Nitwitz-reunië plaats als onderdeel van de presentatie van het boek "Het
    Gejuich was Massaal" van Jerry Goossens en Jeroen Vedder. Bij het boek hoorde een CD met daarop ook de Nitwitz-klassieker I am so Lazy, afkomstig van de split-live LP Wielingen Walgt met de Gotterflies. Op 16 november 1996 speelden de Nitwitz voor het eerst sinds mei 1982 weer samen in de originele bezetting, samen met Suzannes uit Enschede, Nixe en Coitus Int. uit Utrecht, Frites Modern en de niet erg op hun plaats lijkende jaren negentig band Human Alert. Op deze nostalgische avond vond menige ontmoeting plaats tussen mensen die elkaar al jaren niet meer gezien hadden.
     
    Ikzelf werd die avond geïnterviewd door de VPRO over "de goede oude tijd". Het was gelijk het startschot voor mijn eigen schrijfsels over punk in Nederland onder de titel Rattenkwaad. Verder had ik een ontmoeting met de helaas veel te vroeg overleden Johan van Leeuwen, bekend van de Nieuwe Koekrant. In 1997 schreef hij zijn boekje "Johan was punk and no knows it" vol met punk-anekdotes en mooie verhalen over de Nederlandse en internationale punkscene. We spraken af om een keer wat vaker te gaan praten over "de dagen van weleer".
    Ik heb nog spijt dat we niet gelijk een afspraak gemaakt hebben, nu kan dat helaas niet meer.
     

    Johan schrijft dat hij in het begin erg tegen The Nitwitz opkeek, vooral om-

    dat zij schenen om te gaan met mensen uit de punkscene die erg belangrijk

    waren. Daarnaast ergerde Johan zich aan de door Tony geuite kritiek op

    met name de Amsterdamse punkscene.

    Gevraagd naar deze bitterheid geeft Tony toe dat hij niet altijd even te

    spreken was over de sfeer binnen de scene en de manier waarop mensen

    met elkaar omgingen. Met name ergerde hij zich aan het sektarische gedrag

    van sommige punks. Als voorbeeld geeft hij een kraakpand waar alleen vrouwen

    woonden en waar geen katers mochten komen omdat dit onderdrukkend voor

    vrouwen zou zijn.
     

    We spraken ook over The Götterflies, vrienden van The Nitwitz, met wie ze

    een split-elpee maakten op het Vogelspin-label getiteld 'Wielingen Walgt'.

    De Wielingen was een kraakpand in de Wielingenstraat waar regelmatig

    concerten georganiseerd werden op het dak van het gebouw. In het theehuis

    van de Wielingen kon je naast thee ook hasj en weed kopen, hetgeen toen nog

    iets bijzonders was. The Götterflies wisselden nogal eens van bezetting, maar

    Fanta was altijd van de partij. Ik kan me nog een concert herinneren in café

    De Pieter, waar ook Johan naar verwijst in zijn boek. Bij wijze van grap hadden

    The Götterflies, die hun naam ontleenden aan het boek Lord of the Flies van William Golding (en niet Louis Stevenson zoals Johan vermeldt) een varkenskop op een bezemsteel geplaatst. De vliegen lieten het echter afweten. Nadat The Götterflies er de brui aan hadden gegeven dook Michiel, een van leden, op in de new wave-band Danse Macabre, die ik een keer in het NL-cen-trum aan de Rozengracht zag optreden. Dat was nog met mijn toenmalige vriendin Sandra, die in 1988 overleed.
     

    Over een vechtpartij in een jongerencentrum in Hoevelaken, de Kazemat

    geheten, lopen de meningen nogal uiteen. Johan van Leeuwen dikt het volgens

    Tony nogal aan, hoewel de situatie bepaald onprettig was. Igor, een vriend

    van The Nitwitz, kreeg ruzie met een medewerker van het jongerencentrum.

    De Trockener Kecks, toen nog met Arjan Boonacker, speelden die avond

    ook. Marcel van The Nitwitz werd in elkaar geslagen. Het publiek raakte

    in paniek en vluchtte naar buiten. De politie van Hoevelaken liet het afweten.

    Die dachten waarschijnlijk, laat die punks het maar onderling uitvechten.


    Een ander legendarische anekdote die mijn vriend Herry mij eens vertelde, ging over

    een ludiek indicent op een middelbare school. Herry vertelde mij dat Steven Wal-

    raven eens op het lumineuze idee was gekomen, om een biologie-leraar die

    hij niet zo graag mocht op een wel zeer originele manier te pesten. Hij haalde

    tijdens een korte afwezigheid van de leraar de kaas van diens brood en at die

    op. Vervolgens hakte hij met een aardappelmesje een embryo dat in een glazen

    weckpot op sterk water stond aan stukjes en stopte dat tussen het brood van

    de leraar. Ik had graag het gezicht van die man willen zien op het moment dat

    hij de eerste hap nam. Tony bevestigde dit verhaal overigens tijdens ons interview.

     
    Na het reunië-concert werden The Nitwitz benaderd door punklabel Epitaph (waar ook de CD I'm Sure We're Gonna Make it bij het boek van Goossens en Vedder was uitgebracht) om een demo te maken. De demo werd ingezonden, maar van Epitaph werd nooit meer iets vernomen. Later verschenen twee singles (Landmine Heart en It Shows in your Face) en het schitterende album "Dark Side of the Spoon", een van de hoogtepunten uit de nederpunk-historie.
    Ook maakten Nitwitz nog een split single met de Zweedse band Hellacopters. Er werden nog diverse optredens gedaan en op moment van schrijven bestaat de band nog steeds.
     
    P.S. Nitwitz discografie en enkele teksten volgen binnenkort nog.
     
    Zie ook http://nitwitz.dimestore.de/ de website van Nitwitz voor verdere info.
     
     
     
     
     

    Reacties

    Peter V. op 06-01-2008 14:18
    Als oude Nitwitz fan ben ik op zoek naar de Wielingen Walgt lp
    en de Worst ofep.
    Deze 2 ben ik helaasal lang geleden kwijt geraakt.
    Mischien kan iemand ze op cd zetten?
     
    Weet iemand of het boek Johan Was Punk nog ergens te vinden is?
     
    Peter Soldaat.
    OranjeFranjeBeu op 06-01-2008 22:43
    Beste Peter,
     
    Beide heb ik gedigitaliseerd (de eerste single ook trouwens)
     
    Ruud
     
    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl