Ik ontmoette Leonor Jonker voor het eerst toen zij in 2010 een concert van 999 in de Maloe Melo organiseerde. Ik vond het opmerkelijk dat iemand die in de ogen van old school punks nog vrij jong was (destijds rond de 23 jaar) op kleine schaal concerten van oude punkbands en -artiesten organiseerde. Daarna volgde nog een concert van John Cooper Clarke en recent twee onvergetelijke avonden met The Bips en The Members (in café de Vinger in Den Haag op 26 januari jl.) en niet te vergeten Helmettes en Zips, weer in de Maloe Melo op 24-2-2012. En tussen de bedrijven door vond Leonor ook nog de tijd om een lijvig werk over punk in Nederland te schrijven onder de titel No Future Nu. Het werd op 9 februari jl. gepresenteerd in de Maloe Melo. Dat werd een hele leuke avond waar ik veel oude punks van weleer ontmoette en de hand kon schudden. Vervolgens zette ik me vol verwachting aan het lezen van dit bij Lebowski Publishers verschenen boek.

 

En ik moet eerlijk zeggen, bij eerste lezing viel het me bepaald niet mee. De stijl is heel historisch-beschrijvend, hetgeen niet verbaast van een historica als Leonor. Maar echt gegrepen door het verhaal werd ik niet. Toegegeven, het is heel goed gedocumenteerd allemaal en de research was ongetwijfeld grondig. En op echte fouten kan ik haar ook niet betrappen. En zeker, er zijn zeer boeiende passages in te vinden. Zo is het hoofdstuk over punk en mode zeer de moeite waard en getuigen ook de links die gelegd wordt met kunst, internet, disco, cyberpunk en house van belezenheid en erudutie. In NRC van 12-2-2012 werd Leonor in de recensie van haar boek de punk-professor genoemd. Dat vind ik aan de ene kant een rake betiteling, maar aan de andere kant ook weer niet. Want bezieling en hart voor de zaak heeft deze dame zeker, en in die zin is ze al een aantal jaren een aanwinst voor de scene. Wat dat betreft dus niets dan lof !

 

Maar het moet me ook van het hart dat tussen de regels door toch te lezen valt dat we hier te maken hebben met iemand die punk zelf niet bewust heeft meegemaakt en achteraf moest reconstrueren -hoe goed gedocumenteerd ook- wat zich afspeelde in een tijdperk waar ze zelf geen deel van uit heeft gemaakt. Met goede hulp van Diana Ozon en Hugo Kaagman weet ze vervolgens met name de vroege geschiedenis zeer goed te laten herleven. Maar er ontbreekt ook het nodige. The Rondos krijgen terecht veel aandacht omdat zij zeer invloedrijk waren. Maar een belangrijke band als The Ex krijgt weer (te) weinig aandacht. En de jaren negentig komen er ook een beetje bekaaid af. Niets over NRA bijvoorbeeld, toch een belangrijke band en dat zeg ik niet alleen omdat het goede vrienden van me zijn.

 

Samenvattend zou ik willen zeggen: een goed boek, interessant om te lezen en bij vlagen zelfs zeer goed, maar niet het definitieve statement dat ik ervan verwacht had. Maar misschien waren mijn verwachtingen wel te hoog.

 

Kees Smit, webmeester, 2-4-2012

 

 

Op zondag 8 april a.s. om 21.15 uur op NL 2 is onder meer mijn goede vriend Bert Broodje te zien in een documentaire over punk in het programma Andere Tijden. Hij toont onder meer materiaal uit mijn nederpunk-collectie en vertelt over zijn activiteiten
in de vroege nederpunk-scene. In het kader van de hernieuwde belangstelling voor de punkbeweging in Nederland en de daarmee samenhangende kunst en kultuur van 1977 tot grofweg 1984 (die onder meer tot uiting komt in de tentoonstelling God Save the Queen in het Centraal Museum in Utrecht, het verschijnen van de boeken No Future Nu van Leonor Jonker en Ultra van Harold Schellinx). Een absolute aanrader voor iedereen die interesse in deze onderwerpen heeft. Zie ook www.geschiedenis24.nl/andere-tijden/afleveringen/2011-2012/Punk.html

 

Kees, webmeester mede namens Bert Broodje, mede-webmeester

 

 

 

 

 

Afgelopen donderdag togen een aantal voornamelijk "al wat oudere" maar zeker ook wat jongere punk-, reggae- en skaliefhebbers naar café de Vinger in Den Haag voor het door Leonor Jonker georganiseerde concert van de Londense band The Members met de nederpunk-bands The Bips (uit Nijmegen) in het voorprogramma. DJ Trish Trash verzorgde op uitstekende wijze de muziek tussendoor en naar afloop.

 

The Bips waren een goede opener en speelden onder meer een cover van Johnny Thunders & The Heartbreakers, Born to Lose, wat het favoriete nummer van Sid Vicious schijnt te zijn geweest. De tekst was hem in elk geval op het lijf geschreven.

 

The Members, als driemanschap met twee originele leden (zanger J.C. Carroll en Chris Payne aangevuld met Damned-drummer Rat Scabies waren eveneens goed op dreef.

Klassiekers als Sound of the Suburbs, Soho a-Go Go, Solitary Confinement, Police Car en Offshore Banking Business (in een versie die het midden hield tussen die van de 7-inch en de 12-inch) en Working Girl (van dit nummer bestaat een vierkante single met uiteraard wel een rond gaatje in het midden op frambozen-rood vinyl die hier nog in de kast staat) werden met verve gespeeld en de sfeer was geweldig. Er is trouwens ook een reguliere versie van Working Girl zwart vinyl uitgebracht. Toen ik na afloop bij de zanger een T-shirt kocht vertelde hij dat hij die vierkanten single zelf niet meer heeft.

 

Verder speelden ze een aantal nieuwe nummers en een verrassende cover van Kraftwerk (The Model in een reggae-versie).

Café de Vinger heeft overigens een mooie selectie bieren zowel van de tap als uit de fles en zeer vriendelijke prijzen. Een aanrader als je eens in Den Haag bent en op een steenworp afstand van het CS (als je 600 meter kan gooien met een steen).

 

 

Kees Smit, webmeester, 29-1-2012

Op 26 januari 2012 spelen The Members (bekend van klassieke singles als Sound of the Suburbs en Solitary Confinement en de elpees At the Chelsea Night Club en 1980, The Choice is Yours) in Café de Vinger, Bagijnestraat 25 in Den Haag.

 

Met als originele leden JC Carroll en Chris Payne en speciale gast Rat Scabies (drummer van The Damned). Het concert wordt georganiseerd door Leonor Amelie Jonker (o.m. bekend vanwege de organisatie van eerdere concerten van 999, John Cooper Clarke, Honest John Plain e.a.) en Jeroen van Welzen

 

Aanvang is 21.00 uur, entree € 8,- Voorverkoop van vanaf zaterdag 17 december

 

Wees er snel bij want het aantal kaarten is beperkt vanwege de beperkte omvang van de locatie.

 

Zie ook:

 

 

 

Punk ‘n’ roll almost acoustic night with:

HONEST JOHN PLAIN (The Boys) & PASCAL BRIGGS

Café de Vinger, Den Haag

Zaterdag 3 december

Open: 20:00/ Aanvang: 21:00

Entree: €6

Honest John Plain (UK) richtte in 1976 punkband The Boys op, samen met Matt Dangerfield, Casino Steel, Duncan ‘Kid’ Reid en Jack Black. De band kreeg al snel een geweldige live-reputatie en was in januari 1977 de enige punkband met een platendeal: de Sex Pistols waren toen net van hun label EMI geschopt. Hun catchy, muzikale nummers leverde hen de bijnaam ‘The Beatles of Punk’ op.

Nadat The Boys in 1981 uit elkaar vielen speelde gitarist Honest John Plain bij The Lurkers, Dirty Strangers en The Mannish Boys. Ook nam hij een album op met Keith Richards en Ronnie Wood. In 1996 verscheen Plain’s eerste soloalbum ‘Honest John Plain & Friends’, gevolgd door een tweede album in 2003. In datzelfde jaar richtte hij een band op met onder meer Mat Sargent van punkbands Sham 69 en Splodge: Honest John Plain & The Amigos. Stil zitten is voor Plain niet weggelegd: The Boys treden weer op en in 2009 verscheen zijn eerste akoestische album ‘Honest John Plain Untuned’ op het Duitse Still Unbeatable Records. Onlangs nam Plain een nieuw soloalbum op met voormalige Sex Pistol Glen Matlock, Martin Chambers (The Pretenders), Sami Yaffa (New York Dolls), Casino Steel, Darrell Bath and Verden Allen.

De Duitse rock ‘n’ roll vagebond Pascal Briggs speelt al zijn halve leven in talloze punkrockbands, waaronder District en Public Toys. De laatste drie jaar was hij vooral als soloartiest actief. Hij deed vele akoestische liveshows en bracht in 2009 zijn solodebuut ‘The Mercenary’ uit. Eerder dit jaar richtte hij bovendien de nieuwe punk/ folk/ rock band Pascal Briggs & The Stokers op. Met zijn vurige liveoptredens heeft Pascal Briggs ondertussen al een fanbasis over heel Europa opgebouwd.

www.devinger.com

Voorverkoop is gestart. Kaarten zijn te koop in De Vinger tijdens openingstijden.

http://www.myspace.com/honestjohnplain | http://www.theboys.co.uk

http://www.myspace.com/pascalbriggs

INTERVIEW MET SAM TJIOE (TITS, PLUREX, RAF, NO FUN)

Op een zomerse vrijdagmiddag togen Broodje en ik naar een bijzondere locatie (een oud en met enige moeite te vinden transportbedrijf aan de Cruquiusweg) om daar een bijzondere man te interviewen.

Sam Tjioe was bassist van de legendarische Amsterdamse punkband Tits en mede- oprichter van het Plurex-label, waarop tussen 1978 en 1983 drie nederpunk-klassiekers verschenen (Mollesters, Tits, Filth) naast een groot aantal andere singles en elpees van onder meer Minny Pops, Mumbles, Tapes, Interior, Young Lions en Nasmak. Sam werkte daarnaast in de roemruchte hoofdstedelijke platenzaak RAF en was betrokken bij oprichting van de winkel No Fun van Hansje Joustra.

Kees: Hoe ben je in de punkscene terecht gekomen ?

Sam: Ik kende de mensen van de Amsterdamse Hi Fi-winkel RAF die in de Rijnstraat zat. Begin jaren zeventig zijn ze een platenwinkel begonnen. De platenzaak die werd gerund door Jules Lekanne was in de begindagen helemaal niet succesvol. Ondanks dat ze een goed repertoire voerden lukte het niet, waarschijnlijk kwam dat omdat ze op een plek zaten die erg uit de loop was. Na het vertrek van Jules werd de zaak gedegradeerd tot een soort buurtwinkel. Hansje Joustra kwam toen de zaak op sterven na dood was, en mede omdat hij goed bevriend van de eigenaar van RAF. Hansje wilde wel graag wat van die winkel maken. Ik woonde vlak bij RAF in de buurt en kende Hansje, die mij vroeg bij RAF af en toe te komen werken. Aanvankelijk werkte ik er alleen op koopavonden en op zaterdag. Later ben ik daar vast gaan werken. Ik ben vanaf jongs af aan met muziek bezig en vanaf een jaar of vijftien met allerlei Nederlandse bands in de jaren zestig en zeventig op tournee geweest als roadie.

Kees: Ik moet je ongetwijfeld gezien hebben in die tijd want RAF was voor mij de winkel waar ik mijn eerste punkplaten kocht. Dat was samen met mijn vriend Herry die toen in de Waverstraat woonde vlak bij RAF. We gingen daar vaak platen luisteren en kopen. Dat is begonnen in de zomer van 1978, ik was toen 14 en zat op de middelbare school. Dat was op de Nobelweg, ook niet zo ver van RAF. Ik weet nog dat RAF goedkoper was dan Concerto. Ik ging ook regelmatig naar Concerto maar zeker in het begin kocht ik daar veel minder vanwege hun hogere prijzen. De bedrijfsleider van Concerto (Wout) kon dat niet echt waarderen.

Sam: Ik ging vanaf 1974 bij RAF werken dus ik werkte er al een aantal jaar toen jij er voor het eerst kwam. We zijn toen heel veel import gaan doen zowel uit de V.S. en uit Engeland met als doel de beste platenzaak van Nederland worden en om Boudisque naar de kroon te steken. Dat is ons uiteindelijk voor een korte periode ook gelukt. We hebben toen ook mensen bij Boudisque weggekaapt. Eleanor was net als ik, eerst klant bij RAF en ging er later werken. Haar toenmalige vriend Bert werkte op Schiphol en kon er zodoende voor zorgen dat het vinyl dat we importeerden heel snel in de winkel arriveerde. We hadden allemaal onze eigen specialiteit, ik richtte me vooral op reggae en de heavy muziek terwijl Hansje meer gespecialiseerd was in psychedelische muziek en in singer-songwriters, Eleanor hield in die tijd erg van country. In de internationale fanzine en muziekpers (who put the bomp, sounds, NME) lazen we interessante artikelen over de nieuwe muziek die o.a. uit New York kwam. Hansje is in 1975 naar de V.S. gegaan om daar in clubs als CBGS en Max Kansas City zijn licht op te steken, tijdens een bezoek aan de de exporteur van RAF. Hansje kwam met enthousiaste verhalen terug. Omstreeks dezelfde tijd stak punk ook in Engeland de kop op.

De programmeurs van Paradiso hadden inmiddels ook lucht gekregen van de nieuwe ontwikkelingen en kwamen bij ons langs met de vraag welke punkbands interessant waren om te boeken. Wij hebben met onze adviezen toen de aanzet gegeven tot de eerste punkconcerten in Paradiso.

In die tijd was het ook afgelopen met het hippie zijn en lieten we één voor één ons lange haar knippen (ik was de eerste, Hansje volgde enkele maanden later).

RAF was ook een belangrijke springplank voor grotere labels. Ze brachten lang niet alles meteen in Europa uit maar checkten vaak eerst bij ons hoe een bepaalde plaat het deed en stemden daar hun marktstrategie op af. De labelmanagers kwamen dus vaak langs bij RAF om te horen hoe de handel liep. Later zijn veel van die jongens directeur van die maatschappijen geworden. Een voorbeeld was de eerste LP van Alan Parsons (Tales of Mystery and Imagination). Dat was een geweldige plaat die in de V.S. totaal geflopt was. Omdat wij veel van die plaat hadden verkocht werd hij uiteindelijk ook in Europa uitgebracht waar het wel een groot succes werd. Alan Parsons is toen persoonlijk langsgekomen om me te bedanken dat ik zijn plaat gepromoot had. Bij RAF kwamen in die tijd veel bekende artiesten binnengelopen als op tour waren zoals Lou Reed, John Cale, Robert Fripp, The Beach Boys en vele anderen.

Kees: Hoe is No Fun ontstaan ?

Sam: Omdat Hansje, Eleanor en ik erg gegrepen waren door de punk leek een punkwinkel ons een geweldig idee. We zijn toen gaan rondkijken en vonden een pand aan de Rozengracht dat heel geschikt was. Hansje werd de baas en samen met Eleanor regelde hij de inkoop en verkoop, ik ben alleen betrokken geweest bij het opzetten van de winkel met name de inrichting en vormgeving. In die tijd tekende ik de advertenties voor de winkels (Raf en No Fun) in muziekkrant Oor.

Kees: Kun je iets vertellen over de eerste nederpunk-single ?

Sam: Op een bepaald moment, het zal eind 1977 zijn geweest, werd ik benaderd door iemand van Phonogram die zich afvroeg of er al Nederlandse punkbands actief waren. Ze wilden daar wel wat mee gaan doen. Ik heb toen gezegd dat er wel wat activiteit was en er langzaam een nederpunk-scene begon te ontstaan, maar dat er nog geen enkele band was die een plaat had gemaakt. In Den Haag had Manon Acket (dochter van Paul Acket) zelfs al een punkwinkel maar die verkocht alleen punkkleding, met name van Vivienne Westwood (die samen met Malcolm Mc Laren op King's Road in London de winkel Sex dreef waar The Sex Pistols geboren werden, KS) en vrijwel geen muziek. Ik sprak met Phonogram af dat ik de ontwikkelingen in de gaten zou blijven houden. Bij RAF kwam op een zeker moment een jongen in de winkel van een jaar of zeventien die in Engeland was geweest en erg geïnteresseerd was in punk. Dat was Wally van Middendorp. Zelf was ik ongeveer een jaar daarvoor in New York geweest en had daar via via de leden van Pere Ubu ontmoet. Die kwamen eigenlijk uit Cleveland maar zaten veel in New York. Ik ben toen ook naar Cleveland gegaan om daar in de Pirate's Cove (fameuze club die nog steeds bestaat en vlakbij de Cleveland State University ligt. Pere Ubu trad er vanaf 1976 tot eind 1979 regelmatig op, maar ook Devo, Dead Boys, Mirrors en vele andere punk en post-punk bands, zie http://ubuprojex.net/index.html voor meer info, KS) Pere Ubu te zien spelen. Ik ging met een grote doos platen naar de V.S. toe maar ik kon alleen maar de eerste LP van Herman Brood (Street) meenemen want veel meer was er in Nederland in die tijd niet. Wally vond Pere Ubu geweldig en hield ook van The Sex Pistols en andere vroege punk. Hij vroeg mij of hij bij RAF een zelfgemaakte poster mocht ophangen, ik zei dat ik dat prima vond. Het kwam zelfs goed uit want ik wilde RAF een beetje opfleuren omdat ik de inrichting op dat moment erg saai vond. De poster van Wally bleek de tekst "We're so glad Elvis is Dead" te bevatten. Dat lag in die tijd nogal gevoelig omdat Elvis net overleden was. Een week later kwam die man van Phonogram (Ruud) weer om te informeren of er nu al eens wat Nederlandse punk was. Ik zei toen dat ik een punkband had gevonden die Tits heette. Dat was afgeleid van de bijnaam die ik Eleanor had gegeven. Tijdens het gesprek zag ik die poster hangen en zei toen dat ze een nummer hadden dat We're So Glad Elvis is Dead heette. Ruud geloofde mij en zei dat dat wel goed klonk maar dat hij de titel wat problematisch vond. Toen Wally weer in de winkel kwam, vroeg ik hem of hij kon zingen. Hij had aan de Nederlandse David Bowie-competitie meegedaan en was daarin derde geworden. De VPRO heeft dat ooit opgenomen en uitgezonden een of ander jongeren-programma. Toen ontstond het idee om een single met Wally te gaan opnemen.We hadden wel een naam alleen nog geen band. Ik had vroeger in allerlei bandjes gespeeld en kende ook nogal wat mensen in studio's. Ik ben dus een rondje gaan bellen en had al snel een band bij elkaar. Willem Hage werd toetsenist en pianist, Hans Bek de gitarist, Jerry Gobel de drummer en zelf speelde ik bas. Willem zou een nummer schrijven en ik zou er een schrijven en Wally de teksten. We hebben een keer geoefend. Wally bleek niet te kunnen zingen en begon de teksten staccato op te zeggen wat zijn handelsmerk is geworden.

Kees: Waar is de Tits-single opgenomen ?

Sam: Een vriend van mij, Alfred, werkte in een studio en wilde ons wel helpen om de single op te nemen. Dat moest wel stiekum en in de nachtelijke uren omdat zijn baas er nooit mee akkoord zou zijn gegaan. We konden gebruik maken van een stuk mastertape dat overgebleven was van de opname van een commercial. Ondertussen hadden de Speedtwins hun elpee trouwens net uitgebracht (ook bij Phonogram op het Universe-label). Met de titel We're So Glad Elvis is Dead waren ze bij Phonogram toch niet zo blij. We hebben toen afgesproken dat zij de plaat zouden persen en dat we die dan op ons eigen label zouden uitbrengen. Wally heeft toen de naam Plurex bedacht. De broer van Wally (Rob) was veel met vormgeving bezig en tekende voor het hoesontwerp. Het was door mijn contacten via de platenwinkel geen enkel probleem om ze te verkopen, er gingen er 200 naar Engeland (Rough Trade), 250 naar Amerika en de rest werd hier in Nederland verkocht. Bij Max's Kansas City zat de single zelfs in de jukebox. Wally had bedacht om een flyer te maken voor een optreden van The Tits in hotel Polen dat toen net was afgebrand. Het mooiste was dat er echt een aantal mensen naar hotel Polen zijn gegaan die natuurlijk vreemd opkeken. We hebben in die tijd ook een blad gemaakt dat “Loes gaat op stap” heette. Dat waren verhalen over punk, een strip en bizarre recepten.

Kees: Hoe is het verder gegaan met No Fun ?

Sam: Vanaf een zeker moment begon de verhouding tussen mij en Hansje te verslechteren. Dat had met een probleem hoe No Fun en RAF gecombineerd konden worden. Hansje en Eleanor en ik wilden graag in No Fun gaan werken. Er was maar plaats voor twee en iemand moest het filiaal in de Rijnstraat leiden. Jules had na zijn eerste avontuur in deze rol hier geen zin in, zodat uiteindelijk besloten werd dat ik filiaalhouder van RAF zou worden. Dat leidde weer tot wrijvingen met Eleanor omdat zij wel kon gaan doen wat ze heel graag wilde maar ik weer beter betaald kreeg dan zij. No fun was echter geen commercieel succes, Hansje kocht veel te veel platen in die hij niet meer kon verkopen. Hierdoor kwam de kelder van No Fun helemaal vol te liggen met overtollige voorraad. Als die voorraad nog zou bestaan zou die op Ebay een vermogen opbrengen, maar toen werd het voor bijn a niks in de uitverkoop gezet. Hansje kon het niet waarderen als ik daar wat van zei. Verder ging Hansje samen met Dirk Polak ook een label opzetten (No Fun, later Torso) waardoor een soort concurrentiestrijd tussen Plurex en No Fun ontstond. Joost Swarte en Hansje waren allebei stripliefhebbers en vonden elkaar daarin. Wally en ik stonden aan de ene kant en Hansje en Dirk (en in mindere mate Joost als ontwerper van labels en de hoes van The Rousers) aan de andere kant. Ik kreeg ruzie met Hansje over de manier waarop ik RAF runde en ik had kritiek op Hansje over zijn beleid in No Fun. Als hij ergens enthousiast over was realiseerde hij zich niet altijd dat hij zijn tijd vooruit was en dat het misschien wel briljante muziek was maar dat dat nog niet wilde zeggen dat het ook verkocht werd. Het kwam er in feite op neer dat de winkel van No Fun gefinancierd moest worden uit de omzet van RAF. Het moederbedrijf van RAF liep natuurlijk wel heel goed met de verkoop van geluids-apparatuur. De onenigheid die we hadden leidde er uiteindelijk toe dat ik weg moest.

Ik vond dat heel vervelend maar al snel vond ik nieuwe dingen ik me goed bij voelde, wat leidde tot mijn carrière in de film en televisie wereld, en realiseerde ik me al snel dat ik het in de laatste periode dat ik bij Raf werkte, het niet meer naar mijn zin had gehad. Gelukkig is het later wel weer goed gekomen tussen mij en Hansje en zijn we de afgelopen dertig jaar weer de beste vrienden.

Kees: Ben je ook betrokken geweest bij de andere releases op Plurex ?

Sam: Ja ik heb in begin periode alles geproduceerd. De singles van Tits, de Mollesters uit Den Haag, the Filth en Interior met Peter Klashorst en Rogier van der Ploeg. Met Minny Pops, de band die Wally heeft opgericht na The Tits heb ik geen bemoeienis meer gehad. Ik was het niet eens met de aanpak van Wally die ik veel te serieus vond. Ik zag ook niks in contracten met artiesten maar was meer voor totale vrijheid. Terugkijkend begrijp ik nu beter dat de ontwikkelingen onvermijdelijk waren, maar ik kon daar destijds niet meegaan met de veranderende realiteit van het label. In het begin was alles ongedwongen vrij, iedereen moest een plaat kunnen maken. We hadden een advertentie in Oor gezet, zo van: wie wil er een single maken? Daar kwamen heel veel demoos op binnen, het meeste was troep, maar er zaten ook hele goede dingen tussen zoals Mollesters.

Broodje: Heel belangrijk in die tijd was de Do-it-Yourself gedachte zoals die ook in Engeland gestalte kreeg. Niet afhankelijk willen zijn van commercie, een platenmaatschappij die je met een contract oplegde wat je moest doen maar je eigen koers bepalen. Het product zelf is belangrijker dan wat je er mee verdient of wat de platenmaatschappij of de maatschappij als geheel er van vindt. Liever de Koekrandt dan Oor of een ander gevestigd blad. Liever een eigen label dan een platenmaatschappij.

Sam: De single van Interior hebben we opgenomen in een huisstudiootje in de Pijp van een vriend van me. Hij moest het heel goed isoleren omdat hij anders last kreeg met de buren. Interior had eigenlijk maar 1 nummer (Bizarre Disco) maar de single moest ook een B-kant hebben en die hadden ze eigenlijk niet. Ze gingen toen lukraak improviseren en dat duurde wel een half uur, er kwam geen eind aan. Toen ik het ging afmixen heb ik maar wat geknipt uit de tape maar dat was het toch niet. Ik heb toen geïnspireerd door Bowie die in zijn teksten knipte een soort cut-up techniek voor de muziek ontwikkeld door de taperecorder op een willekeurig moment te stoppen.

Met The Tapes, een wat serieuzere groep met goede muzikanten, hebben we in 1979 hun eerste elpee You Just Can't Sleep opgenomen. Dat was ook op Plurex. The Tapes hadden een kunstacademie achtergrond. The Tapes hadden hun zaakjes veel beter voor elkaar dan de groepen met wie we daarvoor werkten. Ze hadden een eigen repertoire en wisten zelf hoe ze wilden klinken. We hebben die plaat met een klein budget opgenomen in oktober 1978 in de Bassstudio bij Jaap Brunink in Vuren Samen met Alfred heb ik de Tapes-plaat in Amsterdam toen afgemixt.

Wally wist in die tijd niet veel over hoe je een plaat moest opnemen en verkopen maar zijn kracht was dat hij heel veel spirit had en alles voor de muziek deed. Hij woonde een tijdlang in een soort groot uitgevallen kast waar hij sliep en al zijn spullen bewaarde. Geen moeite was hem teveel en hij ging overal op af. Toen het masteren van de Tits-single in Nederland vrij duur bleek hebben we gezocht naar goedkopere adressen. Wally is toen in 24 uur naar Parijs gegaan met de trein omdat daar het goedkoopste adres was waar kon laten masteren hij ging dan heen en weer omdat er geen geld was voor een overnachting. In België vonden we een goedkope perserij waar het een enorme bende was en waar ook de nodige niet legale activiteiten plaatsvonden. Daar hebben we de Plurex-singles toen laten persen. Soms stonden we samen de singles zelf in de hoezen te steken omdat dat goedkoper was. Met een van vrienden gecharterde auto’s werd er heen en weer geraced om de platen zo snel mogelijk in de winkel te krijgen.Wally trok het land in met een paar dozen singles om die bij plaatselijke winkels aan de man te brengen.

Wat The Tapes betreft: hun manager Fred Hermes is toen gaan shoppen met de elpee. Dat leidde ertoe dat Phonogram wel interesse had om de plaat her uit te brengen op Phonogram en een tweede elpee met The Tapes op te nemen. Wally wist hoe ik daar over dacht en dat ik tegen het aangaan van contracten met platenmaatschappijen was zodat hij zonder mijn medeweten de besprekingen is aangegaan. De aanleiding voor mijn breuk met Plurex was een interview op de radio met de Tapes en een aantal andere figuren uit de scene zoals Dirk Polak. Dat was een soort overzicht van de stand van zaken in de scene. Ik was daar niet voor uitgenodigd. Hansje belde me toen op en sprak zijn verbazing uit dat ze mij niet hadden gevraagd. Ik ben toen met hem meegereden en heb ik de studio voor het nodige vuurwerk gezorgd door ze allemaal voor judassen uit te maken. Ik heb nooit een cent ontvangen voor mijn bijdrage, waarvan ik ook nooit wakker van heb gelegen. Het heeft me een geweldige tijd bezorgt waar ik met plezier en trots op terug kijk. Hansje is later opgehouden met Torso. Het avontuur heeft hem, in tegensteling tot mij, ook veel gekost. Hij had veel geld geïnvesteerd (in verhouding tot wat hij toen verdiende) in de opnames van de artiesten, met name in Mecano.

Broodje: Kun je iets meer vertellen over de tweestrijd tussen No Fun en Plurex ?

Sam: Er was zeker sprake van competitie. Hansje ging op zoek naar "zijn eigen Wally". Dat werd Joris Pelgrom, die op dat moment ongeveer 15 jaar was. Joris heeft in het begin af en toe bij No Fun gewerkt en daarna het Half Twee-singeltje gemaakt met de Helmettes. Daarvoor hebben ze op No Fun de God's Heart Attack-single gemaakt (gevolgd door Mecano en Subway, KS). Uiteindelijk ben ik met Plurex gestopt ten tijde van het uitkomen van de eerste Minny Pops-single (Kojak) eind 1979. Raf en Hansje zijn toen ook met No Fun gestopt omdat de omzet te gering was om de zaak draaiende te houden. Hij zat in een duur pand en had veel personeelskosten. Wally en Eleanor zijn later bij Boudisque terecht gekomen. Eind 1979 is er ook duidelijk een verharding in de punk en new wave opgetreden. Ik vond het toen allemaal minder interessant worden.

Broodje: Dat hield ook verband met de sterke opkomst van de kraakbeweging en de invloed van harddrugs, vooral heroine. De kraakbeweging maakte gebruik van de punk om hun boodschap te verspreiden.

Kees: Weet je ook wat het verhaal is achter de Mumbles-single ?

Sam: Dat is een grappig verhaal, want die band zat wel op Plurex maar kwam uit San Francisco. Er kwam bij RAF een jongen die een heel verhaal vertelde over een band waar hij in speelde, The Mumbles. Hij wilde een soort ruil doen met singles van Plurex en singles van zijn eigen label. Dat bleek de single van de Mumbles en dat klonk erg goed. Hij wou graag in Amsterdam blijven maar had geen slaapplaats. Uiteindelijk is hij een hele tijd gebleven en bij mij komen logeren, dat klikte erg goed, ook met Wally. Uiteindelijk leidde dat tot de Mumbles-single Poly Vinyl op Plurex die in 1979 uitkwam. De zanger van Mumbles zong ook in een andere band, Permanent Wave. Ook de leden van die band hebben bij mij gelogeerd. The Mumbles hadden de nummers op die single trouwens daar zelf opgenomen en hebben ze alleen bij ons uitgebracht.

Kees: Ik kan me nog goed herinneren dat ik dacht dat The Mumbles een Nederlandse band was omdat ze op Plurex zaten. Ik had die single bij RAF gekocht en informeerde later in de winkel wanneer The Mumbles een keer zouden optreden. Men zei toen dat als ik The Mumbles wilde zien spelen ik naar San Francisco zou moeten omdat ze daar vandaan kwamen.

Sam: Wat ik nog wil vermelden is dat ik van de generatie ben die de "summer of love" nog net heeft meegemaakt. Als tiener was ik daarvan zwaar onder de indruk. Toen de punk begon hoopte ik op eenzelfde eenheidsgeest onder de jongeren. In Cleveland en ook enige tijd in de Nederlandse punkscene kwam dat gevoel weer een beetje terug, een bepaalde saamhorigheid en het gevoel dat je mensen vrijwel meteen kon vertrouwen. Helaas was dat gevoel van vrij korte duur. De jeugd werd als het ware ingehaald door de volwassenheid.

Sam: Er is ook nog een niet uitgebrachte single van Ton van der Meer op Plurex. We mochten dat toen niet uitbrengen omdat Ton al een contract had getekend op het label van de Golden Earring. De Golden Earring had een rifje van Ton gebruikt en wilde iets terug doen. We zijn toen nog bij Joost den Draaijer geweest om ervoor te pleiten dat we zelf een single met Ton zouden uitbrengen (het nummer Ik Kan het Niet Alleen). Maar Joost wilde daar absoluut niet van weten.

Broodje laat Sam de nederpunk-items in het "Europunk" boek zien.

Bedankt voor het interview, Sam.

Zie ook elders op deze site:

-Face Cover Face: de geschiedenis van No Fun en Torso http://nederpunk.punt.nl/index.php?r=1&id=322861&tbl_archief=0

-Hours: de geschiedenis van het Plurex-label http://nederpunk.punt.nl/index.php?r=1&id=323720&tbl_archief

Hij wordt regelmatig genoemd op deze site, Ivar Vics (1960-1981) alias Dr. Rat.

Martijs Haas, die in 2010 bij uitgeverij Lebowski Publishers al een interessant boek uitbracht over de S.K.G. (Stads Kunst Guerilla) waarvan Ivar ook deel uitmaakte, schreef zijn biografie.

Afgelopen woensdag 29 juni 2011 werd het boek gepresenteerd in twee sfeervolle bijeenkomsten, één bij het IISG op de Cruquiusweg 31 (waar nog tot 6 juli een tentoonstelling over Ivar te zien zal zijn) en één in de Talentfactory aan het IJplein

in Amsterdam Noord. X-Offenders met onder meer Bugs-bassiste Simone Mansveld en de legendarische Helmettes (voor de gelegenheid een duo bestaande uit Joris Pelgrom en Pieter Kooyman (ook de gitarist van Mecano en God's Heart Attack) Vrienden en bekenden van Ivar (en natuurlijk ook ondergetekende) waren aanwezig.

 

Lebowski had het evenement, net als in mei toen mijn vriend Dirk Polak zijn boek Mecano, Een Muzikaal Egodocument presenteerde, weer prima georganiseerd, onder meer met de verkiezing van de derde Prix du Graffiti (de eerste werd in 1978 gewonnen door Dr. Rat zelf) die deze keer gewonnen werd door Laser 3.14. Zonder iets af te doen aan het grote talent van deze kunstenaar, was het in mijn optiek wel jammer dat de jonge generatie, onder meer vertegenwoordigd door Amsterdam(ned), er niet met de prijs vandoor ging.

 

Het boek van Martijn Haas leest als een trein en heb ik dan ook nauwelijks kunnen neerleggen. Met behulp van overigens zeer natuurlijke stimulanten (met dank aan Doctor B.) heb ik het dan ook vrijwel in één ruk uitgelezen. Het schetst een mooi tijdsbeeld, het is net of je in een teletijdmachine een reis terug naar eind jaren zeventig, begin jaren tachtig maakt. Zelf heb ik Ivar nauwelijks gekend (ik heb één keer gezien hoe hij een prullenbak in de fik stak) maar ik heb de tijd waarin hij actief was als kunstenaar en de Amsterdamse punkscene vanaf 1978 wel bewust meegemaakt. Voor Martijn (geboren in 1971) geldt dat niet, en daarom vind ik het knap dat hij toch in staat is geweest de sfeer en toonzetting van Ivar's bloeiperiode fraai neer te zetten. Daarbij schuwt hij de duistere kant van Ivar niet en hij staat ook regelmatig stil bij diens extremistische natuur. Bijzonder raak is de passage over de lievelingskleur van Ivar (het donkergroen van regenpijpen) dat volgens zijn moeder Henriette een soort contrast vormde met zijn zeer vurige inborst. Het was het gedeelte uit de radiodocumentaire van Andrea Bouma uit 1983 dat mij het meest is bijgebleven.

 

Aan het eind van het boek wordt Ivar in perspectief geplaatst en wordt zijn invloed op de generatie kunstenaars na hem besproken. Dit gedeelte had misschien wel wat uitgebreider kunnen zijn, maar geeft wel een goed beeld van de ontwikkelingen na zijn helaas vroegtijdige dood.

 

Dit boek is zeker een aanrader voor iedereen die interesse heeft in de culturele en sociale geschiedenis van de in het boek beschreven periode alsmede in de nederpunk-geschiedenis (dank Martijn voor de link naar deze site) maar is tegelijk ook een persoonlijk document van en voor mij bekende tijdgenoten van Ivar (zoals Erik Hobijn, Asha Fowler, Bart Schut alias VendeX, Diana Ozon, Hugo Kaagman en niet in de laatste plaats mijn goede vriend en co-webmeester Bert Broodje). Het beeldmateriaal is ook weer schitterend met veel tot nog toe niet gepubliceerd werk van Ivar en ook afbeeldingen van een schitterend door Ivar gedecoreerde leren jack.

 

Ik eindig met een citaat van William Gotzwinkle uit zijn boek Dr. Rat dat de inspiratie vormde voor het voornaamste alias van Ivar:

 

"De dood mijn vriend, is een bevrijding"

 

Ivar, ik hoop voor jou dat deze bewering klopt.

 

 

Kees Smit, webmeester, 1-7-2011

 

 

 

 

29 JUNI DR. RAT MEMORIAL DAY

Ter gelegenheid van het dertigste sterfjaar van de legendarische
graffitikunstenaar Ivar Vics (1960-1981) brengt Lebowski Publishers op
woensdag 29 juni zijn door Martijn Haas geschreven biografie uit,
getiteld: 'Dr. Rat, godfather van de Nederlandse graffiti'.

Diezelfde dag organiseren Martijn Haas en Lebowski 'Dr. Rat Memorial
Day' in het IISG en Talentfactory De Valk. Op de tweede locatie zal de
Prix du Graffiti worden gehouden, een wedstrijd voor graffititalent.
Deze prijs werd in 1978 en 1979 door de redactie van de Koecrant
georganiseerd en de eerste maal won Dr. Rat hem.

Graffiti-addicts die willen mee doen aan deze unieke wedstrijd kunnen
zich inschrijven door fotografie van eigen graffiti-werk, gemaakt met
een EDDING 800 stift. De foto’s kunnen worden gestuurd naar:
drrat@live.com Een jury bestaande uit bekende Nederlandse en Amerikaanse
graffiti-artists zal zich over de inzendingen buigen. De beste
deelnemers zullen de 29ste juni tegen elkaar strijden. De winnaar wint
de bokaal die bij deze Prix du Graffiti hoort: De Gouden Rat.

Programma 29 juni (wijzigingen ovb):

IISG (Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis)
12.00 - 14.00 bezichtiging expositie met tekst en uitleg van Martijn
Haas
14.00 - 14.30 lezing Martijn Haas
- break -
15.00 - 16.00 Interviews met Hugo Kaagman, Diana Ozon en anderen

- Break - en vertrek naar:
 
TALENTFACTORY DE VALK
17.00 - 17.30 inloop
17.30 live painting als onderdeel van de avond (met opdrachten)
18.00 overhandiging eerste exemplaar Dr. Rat door Martijn Haas aan
special guest
18.15 signeren
18.30 X-Offenders treden op
19.00 uitreiking Prix du Graffiti
19.15 afsluiting met optreden Helmettes www.lebowskipublishers.nl
www.martijnhaas.nl
www.iisg.nl

Hoewel geen nederpunk, wellicht toch interessant voor de bezoekers van deze site deze

aankondiging van 013 in Tilburg.

 

Kees, webmeester

 

 

Nog 25 dagen en de grootste Punk Collectie aller tijden word tentoongesteld.
10 verzamelaars uit europa laten in Rome zien wat ze bij elkaar hebben gebracht.
Punk in het museum van de moderne kunst.. 
Is Punk Kunst geworden of is Kunst Punk geworden.

Expo “Europunk”: No future in la villa Medicis
Punk in het museum, logische voortzetting of ketterij? Vanaf januari 2011 zal de Villa Medici een tentoonstelling wijden aan de "punk beeldcultuur in Europa 1976-1980". Presentatie preview.

Wetende dat de Sex Pistols is ontstaan in een "anti-fashionwinkel" in Londen genaamd "Sex", (op aanraden van Malcolm McLaren en Vivienne Westwood), begrijpt men snel dat het uiterlijk in de punkbeweging een kapitale rol speelt. Daarom wordt er een tentoonstelling gewijd aan de puur esthetische kant van de punk in Europa. ?
Vanaf 21 januari 2011 ontvangt zij (villa medici) de tentoonstelling Europunk die terugkeert naar het hart van de beweging ', het eerste televisie-optreden van de Sex Pistols in 1976, de de eerste verschijning van Joy Division bij de BBC in 1979 ", een tijd waarin punk een echte tegencultuur is en niet een subcultuur." Voor de eerste keer worden er 500 stukken gepresenteerd uit de punkbeweging van de tweede helft van de jaren 1970: kleding, fanzines ?, posters, folders, tekeningen en collages, album covers en films.
Een Europese tour is voorgesteld in Engeland natuurlijk, maar ook Nederland, Italië, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. Eric de Chassey, directeur van de Academie van Frankrijk in Rome en baas van de expositie: "de jaren 1976-1978, de enige die gelijkwaardig is aan de kracht van de visuele cultuur van de Sex Pistols bevindt zich in producties van de groep Bazooka "Het collectief van ontwerpers Kiki Picasso.
Er zullen geen foto's of werken van de traditionele kunst zijn, die hebben namelijk in het algemeen niet de karakteristieke kracht van de echte punkwerken." Voor Eric de Chassey, is de beweging nooit uitgestegen boven de kunst en tegelijkertijd heeft het geweigerd zich kunst te noemen." Ondanks de weigering om kunst te produceren (in het korte tijdsbestek en als levende stroming ?)is haar invloed nog steeds zichtbaar. En dit omdat punk de hoogste ambitie heeft van de kunst namelijk om het leven te veranderen."

Het gaat er niet om om de geest van de beweging te verraden door de objecten in een kunstgalerie te plaatsen. Voor de curator/baas van de tentoonstelling, naast het feit dat beeldvorming van de punk volledig is doorgedrongen in de gemeenschappelijke cultuur moet men wel toegeven dat er een buitengewone visuele kwaliteit is en dus een artistieke productie."

"Het gaat niet om om de kunst rondom te punk te tonen maar punk als kunst."
Een catalogus met essays van specialisten, zal facsimile's van tijdschriften en honderden foto's worden bewerkt door Drago.

Jean-Paul Deniaud
Europunk: De punk beeldcultuur in Europa, 1976-1980, van 21 januari-20 maart, 2011 in de Villa Medici in Rome.

Binnenkort verschijnen een twee interessante boeken die gerelateerd zijn aan Nederpunk:

 

Op zaterdag 19 juni a.s. vindt in galerie Radar, 1e Rozendwarsstraat 17-H, Amsterdam vanaf 17.00 uur de opening plaats van de expositie "From engineers of yesterday, aka so far no good" van Dirk Polak, bekend als zanger van de band Mecano (zie logs elders op deze site), schilder, accordeonist, dichter en bijzonder mens.

 

Ik kan deze expositie, die tot 17 juli loopt, iedereen van harte aanbevelen.

Er worden 25 werken tentoongesteld, onder meer geïnspireerd door de Franse absurdist Alfred Jarry (bekend van onder meer het toneelstuk Ubu Roi dat onlangs nog te zien was in een bewerking door Toneelgroep Amsterdam in de Stadsschouwburg). Daarnaast een collectie Mecano-vlinders, een hommage aan de vader van Dirk en objecten gerelateerd aan de muzikale activiteiten van Dirk

 

Broodje en ik zullen zeker ook acte de presence geven !

 

Gaat dat allen zien, zo vaak krijg je de kans niet om het prachtige werk van Dirk te bewonderen.

 

Zie voor meer informatie ook de facebook pagina van dit evenement op:

 

 

 

Kees, webmeester

(mede namens Bert Broodje, mede-webmeester)

 

Beste bezoekers van nederpunk,

 

Samen met Ton Lebbink heb ik een weblog: http://ausserart.punt.nl waarop gedichten van Ton en ondergetekende staan.

 

Speciaal ter gelegenheid van het verschijnen van de op 18 april jl. in Paradiso gepresenteerde dichtbundel Ik Hou Mijn Hart Vast van Ton staat vandaag (met zijn toestemming) ook een gedicht van hem op nederpunk. Ik kan jullie de bundel, met daarin recent werk dat hij, onder meer aan mij, de laatste jaren per e-mail heeft verspreid, van harte aanbevelen. Zie ook de impressies van Ton en zijn verslag van de laatste tournee van Mecano elders op deze site.

 

Kees, webmeester

 

Hieronder het fraaie gedicht:

 

 

 

waarom mijn kapster kaal is  

de trainer van Bayern van Gaal is 

   

nee, Lebbink vraagt zich af    

of  het boekenbal te haal is

 

Ton Lebbink, 2010

 

 

 

 

Diana Ozon, geboren in 1959, is vanaf het eerste uur betrokken geweest bij nederpunk.

Sinds jaar en dag, om precies te zijn vanaf 1977, is zij daarnaast actief als podiumdichteres en als zangeres in de band De Drie Boeddha's (zie de recensie van hun CD Voorbindbuik elders op deze site).

 

Haar poeziëdebuut was Laag bij de Grond uit 1982. Hiervan verscheen ook een cassetteversie samen met Lulu Zulu alias Ludwig Wisch. In 1983 verscheen de bundel de Obscure Camera.

Zij publiceerde verder de dichtbundels Hup de Zee (1986), Stad Sta Stil (1993) en Bronwater (2005), alsmede de verhalenbundel de Ozon Express (1988) en de roman Kraker Jack (1991).

Voor haar overige publicaties zie verder de bibliografie op www.diana-ozon.nl

 

Op woensdag 14 mei 2008 heb ik Diana geïnterviewd temidden van haar omvangrijke punkarchief waaruit zij tijdens ons gesprek regelmatig kon putten. Haar verhalen en anekdotes zijn een stukje nederpunkgeschiedenis. Maar ook een geschiedenis van de jeugd- en subkultuur in Nederland. Het valt op dat zij een geweldig geheugen voor namen, plaatsen en gebeurtenissen heeft. Niet onbelangrijk, want de punkgeschiedenis hangt van mythen en sterke verhalen aan elkaar zodat het niet altijd meevalt die te ontrafelen en de juiste toedracht te achterhalen. Dit klemt eens temeer daar waar het gebeurtenissen uit een grijs verleden betreft. Hier volgt de tekst van het interview.

 

Kees: Mijn eerste herinnering aan jou was een stukje TV. Je las een gedicht voor dat als ik me goed herinner Amsterdam Snelkookpan heette.

Diana: Dat was waarschijnlijk bij PKP (Ploeg-Klashorst-Ploeg), een piraat op de kabel.

Kees: Hebben die ook geen rondvaart met Dr. Rat gemaakt ?

Diana: Dat herinner ik me niet, ze hebben Ivar wel gefilmd terwijl hij aan het werk is in een steeg, je ziet dat ook weer terug in de documentaire Kroonjuwelen over de graffitti-scene.

Kees: Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met het verschijnsel punk ?

Diana: Toen ik op de middelbare school zat, het Hervormd Lyceum, werd ik op de gang door mede-leerlingen uitgescholden voor punk. Dat moet in 1976 zijn geweest. Ik had een wijde oude legerbroek aan die totaal versleten was. Mijn vader had die vroeger als verfbroek gebruikt. Het was een Canadese khaki-broek die met veiligheidsspelden aan elkaar hing. Zonder toen iets van punk af te weten wou ik een soort fashion-statement maken. Ik kwam thuis en zei tegen mijn ouders dat ze mij voor punk hadden uitgescholden. Mijn vader, die bij een uitgeverij werkte, is toen gaan zoeken in naslagwerken. Hij kwam tot de conclusie dat punk niks voor mij was. Bij de Atheneum-boekhandel op het Spui had hij punkfanzines gezien met hakenkruizen erop. Ik was toen scholier, trok me weinig aan van de scheldpartijen van mijn mede-scholieren en vergat het hele punkverhaal maar even. Totdat ik op een dag in mijn meisjeskamer op de radio The Sex Pistols hoorde. Dat was precies de muziek die paste bij hoe ik me toen voelde. Ik wist toen zeker: dit is mijn muziek ! Ik luisterde naar The Rolling Stones maar dat was toch een beetje behelpen. Ik had ook een soort Rock 'n Roll Greatest Hits gekocht en dat kwam al meer in de buurt. Het was jongerenmuziek maar uit een tijd die ver achter ons lag. Ik herkende de jeugdenergie uit de Rock 'n' Roll maar dan van toepassing op die tijd.

Kees: Bij veel mensen die ik gesproken heb waren The Sex Pistols het begin, ook het optreden van Iggy Pop bij Toppop (met Lust for Life van de gelijknamige elpee) wordt echter veel genoemd.

Diana: Dat was natuurlijk fantastisch hoe hij die rotpalmen aanpakte en het hele decor omvertrok ! Penny de Jager werd ook ingezet met haar showballet als de artiest niet op kwam dagen. Het had iets deconditionerends op dezelfde manier als de optredens van Dolf Brouwers als Sjef van Oekel. Het was een fluxus-moment, iets dadaïstisch. Toen The Sex Pistols in Maasbree optraden was dat ook te zien bij Achter het Nieuws.

Kees: Punk en kunst zijn, althans zo zie ik het, bij jou twee verweven begrippen geworden. Niet alleen poezië maar ook beeldende kunst en het ontwerpen en uitgeven van drukwerk (fanzines e.d.).

Diana: Ik schreef vrij grimmige verhalen voor de schoolkrant ongeveer in de stijl van Jan Wolkers. Ik had een vrij somber maatschappijbeeld. Ik was naar de Rietveld-academie gegaan om modeontwerpster te worden. Ik wou couture of zelfs haut couture maken of theater-kostuums gaan ontwerpen. Ik vond het heel belangrijk dat de mensheid er niet als een eenheidsworst uitzag maar heel divers en tegendraads gekleed ging. Al vrij snel kwam ik andere mensen tegen die zich ook punk noemden. Dat waren Hugo Kaagman, Christian Kanstadt en Lulu Zulu alias Ludwig Wisch. Die maakten de Koekrandt en ik ging vrijwel meteen met ze meewerken. In de Koekrandt bracht ik mijn eerste dichtbundel uit. Op de Rietveld werd toen gezegd dat ik een keuze moest maken tussen de academie en mijn andere activiteiten. De academie boeide mij toch niet zo. Ik had het daar toen wel gehad. Hugo en Christian waren werkloos en zagen dat als een manier om van daaruit zelf iets te gaan creëren. Zij hadden hun opleiding al achter de rug en hadden gezien dat diploma's pleepapier waren omdat je toch werkloos werd en in de BKR terecht zou komen.

Kees: Veel punks van toen deden wat badinerend over de makers van de Koekrandt. Het was allemaal nogal elitair volgens hen, kunstacademiemensen.

Diana: En dat terwijl ik maar zes weken op de Rietveld heb gezeten. Hugo had sociale geografie gestudeerd maar was daar mee gestopt. Christian had een grote voorliefde voor de poezië van Rimbaud en Majakovski. Dat was mij wat te elitair destijds. Ik was een jongere zonder uitkering en ik had een huis gekraakt maar degene die daar op zou passen was weggegaan en toen ik een keer thuiskwam was het pand dichtgemetseld. Ik had alleen nog een overall met wat spullen erin en dat was mijn hele bezit. Ik liep de Sarphatistraat binnen waar ik aan fietsen ging knutselen in de kelder. Hugo was toen bezig om de strip Ollie Buma te tekenen. Ik ging hem al vrij snel helpen. We kregen een relatie. We gingen b.v. wel eens naar de opening van een tentoonstelling in een museum waar je dan gratis kon drinken. Soms was de tentoonstelling leuk en soms niet. We hebben toen ook de Koekrandt in een omgebouwde sigarettenautomaat gedaan, dat was een idee van Christian. Dat werd de Artomaat waarover nog een artikel in de krant heeft gestaan (zie voor een afbeelding van Artomaat het fotoalbum, KS). Ik ging toen doosjes snijden met een mal en propte daar de Koekrandt in. Hugo had in het begin veel reisverhalen geschreven. Ook de geschiedenis van het kraakpand werd erin beschreven. De eerste oplage was slechts 25 stuks. Daarna werd het 50 en 100. Christian had het veel over de verdoemde dichters en probeerde daar in zijn eigen poezië aan te refereren.

Ik plaats mijn eerste punkgedichten (waaronder "ik kots ik walg ik baal, krijg toch de klere allemaal"). Daarin kwamen er interviews met bandjes als Krash on Poland (met Max en Edu Kisman) en met Half Twee van Helmettes. Ook Eric Hobijn (pyrokunstenaar) stond er in.

De deskundoloog Max Reneman kwam er ook in voor. Die kende Theo Kleij weer waardoor een connectie met Ruigoord ontstond. Toen de Artomaat in het Stedelijk Museum stond kwam ik Ivar Vics (alias Dr. Rat) tegen die ik al van vroeger kende. Hij was een jeugdvriendje. Een paar jaar daarvoor was ik verhuisd uit de buurt waar wij opgegroeid waren. We zijn toen de punkclub DDT 666 begonnen (zie verslag van Diana elders op de site, KS). Ivar had dit idee opgedaan in Londen waar hij op vakantie was geweest. In het Zebrahuis (dat toen nog niet zo heette) hebben we een gemeenschappelijke ruimte daarvoor ingericht. In 1978 gingen we bij wijze van uitje naar het vliegerfestival in Almere waar ik de Ruigoorders voor het eerst tegenkwam. Hierdoor werd mijn wereld wat groter dan alleen Paradiso en de Tichel. Ivar had ook een wat bredere kijk op de dingen. Voor mensen die vooral tot de scene zijn gaan behoren vanwege het bier en de bandjes (ook wel "Lang Leve de Lol-punks genoemd, zie de gelijknamige documentaire van Alfred Broer, KS) kan dat destijds wat raar zijn overgekomen.

Kees: Hoewel sprake was van een tweestromenland kwamen volgens mij beide richtingen ook vaak bij elkaar destijds.

Diana: Ja dat kon heel goed. Het liep vaak erg synchroon. Ik wou ook zoveel mogelijk actueel scenenieuws in de Koekrandt hebben. Christian is toen zijn eigen Koekrandt begonnen omdat hij zich vooral concentreerde op poezië. Ik vond dat niet geschikt voor mijn doelgroep. Hugo ging zich steeds meer interesseren in rastafari omdat hij bevriend raakte met een rasta. Daardoor ontstond een tegenstelling tussen aan de ene kant bands als Jezus & the Gospelfuckers en anderzijds vrome rasta's.

Kees: Ik weet nog dat de Rotterdamse scene zich nogal heeft afgezet tegen rasta, ze vonden dat niet echt kunnen.

Diana: In Rotterdam werd het Rock against Religion-festival georganiseerd. Hun achterban was erg tegen religie en moest dus niets hebben van rasta's. Er was een enorme schare fans rond de Rondos. De Koekrandt had niet echt fans maar natuurlijk wel een aantal vaste lezers. Overigens was men in Rotterdam heel serieus en politiek bewust en veel met kunst bezig. In wezen waren ze op dezelfde manier bezig met punk hoewel ze dat niet lieten merken. De controverse werd een beetje opgeblazen, hetgeen ik ook wel komisch vond.

Kees: Als je kijkt naar de Koekrandt was er destijds niet echt een band omheen.

Diana: We hadden de Nonvaleurs. We werkten veel samen met Infexion en Jezus & the Gospelfuckers. Met Bugs wat minder, die waren wat reserveerder. We spoorden ze wel aan om een singletje te gaan maken. Mijn standpunt was als redactrice altijd: elke band is even goed. Ik trok niet een bepaalde band voor. Er waren veel kliekjes, ook regionaal. En dan kwamen er ineens boeren. Dat vond ik juist te gek, ik was wars van hokjesgeest of sektarisme.

Kees: In 1982 zat ik naar Radio Stad Amsterdam te luisteren en kwam de documentaire I.M.M. Dr. Rat van Andrea Bouma langs. Omdat jij Ivar heel goed had gekend en veel met hem had samengewerkt kwam jij daar natuurlijk ook in voor. Later werd deze documentaire verkozen tot een van de beste radiodocumentaires aller tijden en in een verkorte versie op internet gezet.

Diana: In dat programma zaten onder meer Erik Hobijn, Jos Elderse Baas, Mike Bibikov, de ouders van Ivar, Liesbeth Verstege en een paar mensen die hij vanuit zijn kunstenaarschap kende. Hij had een vrij brede vriendenkring. Hij ging bijvoorbeeld ook om met mensen uit de jazz-scene waarmee hij af en toe een mooie wijn dronk met een kaasplankje erbij.

Kees: Van een collega van mij hoorde ik het volgende verhaal over Ivar. De vader van Ivar zou bij het GEB hebben gewerkt bij de afdeling lantarenpalen en zodoende in het bezit zijn van een moedersleutel waarmee je lantarenpalen kon openen. Ivar zou deze sleutel gestolen hebben en op die manier in lantarenpalen allerlei spullen hebben bewaard. Ik weet niet of dit weer zo'n mythe is.

Diana: Het verhaal klopt niet helemaal maar is ook weer niet helemaal verzonnen. Ivar's vader was graficus en heeft met dit verhaal dus weinig te maken, behalve met het eind ervan. Ivar had inderdaad de steeksleutel die je voor lantarenpalen kon gebruiken. Ik heb er zelf trouwens ook nog een die vroeger gebruikt werd om stroom af te tappen om een airbrush te laten werken. Ivar had nogal kleptomanische neigingen soms. Hij opende lantarenpalen en overigens ook straatkastjes. Zo verborg hij een malienkolderhandschoen en een spuitbus. Toen Ivar overleden was vertelde ik dit verhaal. Zijn vader is toen met die sleutel alle lantarenpalen afgegaan om te kijken of er nog iets van Ivar in lag. Zelf heb ik die act wel eens gebruikt in een TV-programma. Ik haalde toen op het Museumplein ineens een biertje uit een lantarenpaal.

Kees: Ik vond het een prachtig idee dat je op de straat als het ware je eigen locker hebt zoals we tegenwoordig zouden zeggen.

Kees: In de loop der jaren heb je een omvangrijk archief over punk en verwante onderwerpen aangelegd. Het lijkt me aardig om dat verder als leidraad voor het interview te gebruiken. Het archief is enorm. Kun je daar iets over het ontstaan van het archief vertellen ?

Diana: in mijn tienerjaren begon ik allerlei knipsels te verzamelen. Ik had interesse in de Nieuwmarktrellen en ik luisterde naar radio Sirene wat toen de krakersradio was. Ik ging verzamelen in 1973. Knispels over punk waren er natuurlijk toen nog niet. Die knispels zaten in een koffertje. Later ben ik vanaf 1977 heel veel artikelen (niet alleen over punk trouwens maar ook over de kraakbeweging en andere interessante maatschappelijke ontwikkelingen) gaan verzamelen. Ik heb ook een artikel over mijn allereerste performance in het Drieluyk in Zaandam als punkdichteres in het voorprogramma van de band Panic. Lulu Zulu, Hugo en Christian en een meisje dat Antje heet deden ook mee. De Panic vond het allemaal maar niks en beschreven ons als intellectuele hopen stront die voor een flink bedrag optraden. Dat viel hard mee want het ging om drie tientjes of zo. We hebben Koekrandt-stickers gemaakt en die ook bij Peter Panic op de deur geplakt. Om Panic de wind uit de zeilen te nemen beweerden we zelf ook dat we intellectuele hopen stront waren, dat vonden we prachtig natuurlijk !

In kranten en tijdschriften verschenen berichten over punk, o.m. in NRC en de Nieuwe Revu.

Een aardig detail in die tijd was dat er een RAF-terrorist in het Zebrahuis heeft gewoond. Ze zijn nog op zoek geweest naar de Koekrandt typemachine waar die terrorist op geschreven zou hebben. Wij speelden juist amateur-terroristje door een scene uit de jaren zestig na te spelen waarin een medewerker van een ambassade onder schot werd gehouden door een terrorist. Dit was een poging om voorbijgangers te deconditioneren. Ineens bleek er echt een terrorist te wonen. Christian heeft de typemachine verstopt op het balkon zodat hij niet gevonden werd. Later werd hij uit het raam gegooid en heb ik hem weer teruggehaald.

Kees: Er bestaat toch ook een foto van Ivar als RAF-lid ?

Diana: Ja dat klopt, dat was ook een grap. Een manier om de brave burgers op de kast te jagen. Daarnaast ben ik natuurlijk alle Koekranten die uitgekwamen waren gaan verzamelen. De oudste exemplaren moest ik bij de huisbewoners bij het oud papier vandaan halen. We hadden ook een klein archiefje waarin ik fanzines van anderen bewaarde. Hugo had de neiging daar uit te knippen als hij een sjabloon nodig had. Dat irriteerde mij en was altijd een strijd. Simon Vinkenoog kwam een keer langs en daar raakte ik bevriend mee. Hij adviseerde mij om archiefmappen te gaan kopen, zogenaamde kameelmappen. Dit zijn grote vouwmappen. Ik ben toen gaan rubriceren en dat werd "Diana's archief, afblijven". Halverwege de jaren tachtig ging ik bij het Fort van Sjakoo werken om meer over het anarchisme te weten te komen. Ik leerde daar Tjebbe van Tijen kennen. Die vertelde mij dat we moesten leren denken als computers omdat computers volgens ons gedachtenpatroon geprogrammeerd waren. Van hem heb ik veel opgestoken. Ik heb toen een kaartsysteem ontwikkeld om allerlei bands, fanzines en personen te kunnen rubriceren. Gaandeweg kwamen er steeds minder fanzines en verschoof de informatie naar het toen nog prille internet. Nederpunk zou in het analoge tijdperk natuurlijk ook een papieren medium zijn geweest. Ik heb alle fanzines ook gerubriceerd en heb daar veel mappen van aangelegd. Ik heb al eens een hele lijst met fanzines aan jou gemaild.

Kees: Dat klopt want op nederpunk staat een artikel over fanzines dat door jou is aangevuld met ontbrekende namen en gegevens.

Diana: Later heb ik ook nog een archiefje van de hip hop en housegeneratie aangelegd met als gedachtengang het in kaart brengen van de jongerenkultuur. Als het om subkulturen ging heb ik zelf ervaren dat de reguliere media geen toereikende verslaggeving te bieden hadden. Ook graffiti heeft altijd mijn bijzondere aandacht gehad. Als het om kunst gaat heb ik me daarin gespecialiseerd, ik geef nog steeds lezingen over dit onderwerp op scholen. Ik heb me daarbij vooral beperkt tot de Nederlandse graffiti. Ik lees nog steeds graffiti in de openbare ruimte of het openbaar vervoer.

Kees: Een andere vraag die nog bij mij opkwam was hoe eigenlijk het pseudoniem Ozon ontstaan is.

Diana: Van de A uit galerie Anus spoot ik sjablonen met een spuitbus. Er kwam een keer een Amerikaan langs die vertelde dat het werken met een spuitbus ongezond was vanwege het drijfgas dat erin zat. Ik spoot trouwens toen al met een gasmasker op. Hij begon ook over de Ozon-laag die werd aangetast door het gas in de spuitbussen. Toen Anus wegens geldgebrek een tijdje dicht was zijn we een winkel begonnen in plaats van een galerie. Dat werd de winkel Ozon, genoemd naar het drijfgas in de spuitbussen. Al gauw begonnen ze mij zelf ook Ozon te noemen. Deze bijnaam bleef hangen en werd ook mijn pseudoniem als schrijfster.

Kees: We bekijken nu een groot aantal items uit je archief over graffiti. In museum Fodor werd in 1980 een graffiti-tentoonstelling gehouden waar ook een soort performance plaatsvond.

Diana: Iedereen ging naar de tentoonstelling om het werk dat er al hing verder af te maken. Een zeer vrije kunstvorm dus. Ik heb toen ook een enquete gehouden die overigens volgens wetenschappelijke normen niet representatief was. Ik vroeg b.v. wat Anus voor instelling was.

Daar kwamen aardige resultaten uit. Of wie al dan niet punk was. Ik was dus niet alleen geïnteresseerd in het archiveren van feitenmateriaal maar ook in het opslaan van meningen en standpunten om de tijdgeest van dat moment als het ware te kunnen conserveren. Door dit materiaal te bekijken kun je dan als het ware teruggaan naar die tijd. Ik hield zelfs een soort grafiek bij van de omzet van de Koekrandt (aantal verkochte exemplaren).

Kees: Tegenwoordig zou je zeggen: het aantal hits.

Diana: Ja zoiets. 30 april 1980 was een hoogtepunt toen was het natuurlijk erg druk in de stad. Toen we in het Parool kwamen voor het eerst steeg het ook behoorlijk. Ik heb er ook vaak over gedacht om een echt punkboek te gaan schrijven. In die tijd kon ik daar de rust niet echt voor vinden. Om echt te kunnen schrijven moet je je afzonderen en gedraag je je eigenlijk vrij asociaal. Daarnaast wilde ik sommige gebeurtenissen eerst als het ware laten verjaren. Niet dat ik zo'n crimineel leven leidde maar je deed soms toch dingen die niet helemaal niet mochten. Dat gold ook voor anderen die ik niet als een soort raddraaiers wilde neerzetten. Later ben ik vooral mijn eigen verhaal gaan opschrijven om niet het leven van anderen te gaan uitbuiten. Ik vind dat niet integer.

Kees: Gek genoeg doet mij dat denken aan wat Lucebert eens zei: "Ik draai een kleine revolutie af". Jouw ervaringen, jouw "punkzijn", jouw eigen persoonlijke revolutie.

Diana: Ik heb wel eens gezegd: zoveel verschillende punks, zoveel verschillende punkbewegingen. Ik merk elke weer dat iedereen een ontzettend eigen beleving van de punkperiode had. De keuzes die je maakte, de mensen met wie je omging, de muziek waar je naar luisterde, etc. etc. was voor iedereen verschillend.

In de begintijd maakten we erg veel T-shirts. Dat was vaak een drukte van belang als er b.v. een ontruiming was en er een groot aantal T-shirts met b.v. ME weg ermee of zo gemaakt moesten worden. We verkochten die shirts voor veel lagere prijzen dan de reguliere winkels in Amsterdam. Wat wel eens vergeten werd was dat ik maar heel kort een uitkering heb gehad. Ik wou een eigen inkomen opbouwen, zij het natuurlijk in het alternatieve circuit. Omdat wij een winkel hadden was het risico groot dat de Sociale Dienst daar achter zou komen en dan zat je met een groot probleem.

Kees: Veel punks in die tijd gebruikten ook schuilnamen zodat de Sociale Dienst niet achter nu andere activiteiten zou komen.

Diana: Klopt maar als je een winkel hebt gaat die truc niet op. Ik had in 1978 kort een uitkering. Ik liep met de Koekrandt te leuren in Paradiso en kwam daar een ambtenaar van de sociale dienst tegen die over mijn uitkering ging. Dat was niet zo fijn natuurlijk. Gelukkig gaf hij het niet door. Vrij snel daarna ben ik een tijdje naar Afrika gegaan en heb ik mijn uitkering opgezegd. De Afrika-reis kon ik betalen omdat ze me per abuis verkeerd hadden ingeschaald als thuiswonend kind. Ik kreeg toen veel geld met terugwerkende kracht. Ik heb toen ik uit Afrika terugkwam een week bij een uitzendburo gewerkt. Dat het voordeel dat je dan niet hoefde te zeggen wat je verder ging doen. In Afrika had ik gezien dat er heel veel mensen waren die een eigen handeltje dreven. Voordat we Anus begonnen zijn we eerst gaan kijken bij Rough Trade in Londen (die in die tijd al een winkeltje en een platenlabel hadden, KS). We hebben daar ook wat fanzines en singletjes ingeslagen. Die waren toen al bezig met new wave van Fad Gadget en Young Marble Giants en waren vanuit de punk al verder geëvolueerd. In het Fort van Sjakoo zijn we toen gaan vragen wat er bij kwam kijken om een winkel te beginnen. Ik had wel bijbaantjes om de boel draaiend te houden, b.v. schoonmaakwerk in een jeugdherberg. Het was dus niet zo dat echt iedereen werkloos was. Het avond aan avond in de kroeg hangen wat veel punks deden was er voor ons dus niet bij. We hadden weinig geld en het geld dat we verdienden vloeide vaak weer terug in de winkelkas.

Kees: Wat heb je terugblikkend op de punkbeweging (om het toch maar even zo te noemen) als positief en als negatief ervaren ?

Diana: Het mooiste ervan vond ik dat je toen vrijwel alles kon doen en je kreativiteit optimaal kon uiten. De jeugdkultuur waarvan punk en ook kraken onderdeel van uitmaakten bood ongekende mogelijkheden. Denk daarbij ook aan het credo "Do it Yourself". Een alternatief bieden voor het uniforme en het gangbare. Dit sprak veel jonge mensen natuurlijk erg aan.

Aan de ene kant was het No Future maar tegelijkertijd werkte je wel aan je eigen Future alleen dat besefte je toen nog niet. Fanatiek archiveren terwijl je aan de andere kant denkt dat het elk moment afgelopen kan zijn (Drop de Neutronenbom, KS) heeft wel iets tegenstrijdigs natuurlijk. Maar als de neutronenbom valt blijft alles heel behalve mensen. Misschien dat er latent toch ook wel het gevoel aanwezig was dat het zo'n vaart niet zou lopen.

Kees: Ik heb vaak ervaren dat punk als een negatieve beweging werd gezien, de Destroy-gedachte. Zelf zag ik het vooral positief. Wel afbreken maar iets nieuws opbouwen op de puinhopen.

Diana: Ik heb zelf natuurlijk met veel plezier dingen getrasht omdat ik vond dat ze stuk moesten. Maar dat was niet alleen negatief, afbreken was positief omdat er dan iets anders in de plaats voor kwam. Zelfs mijn eigen kunst heb ik soms vernietigd om ruimte te bieden voor iets nieuws. Zo heb ik installaties en sculpturen gemaakt waar niets van overgebleven is.

Dat scheelde een hoop opslagruimte. Ik heb ook allerlei kostuums gemaakt die er nu niet meer zijn. Voor informatiedragers maakte ik een uitzondering. We deden dus heel veel en hadden een hoop lol. Het leven leek toen eindeloos te duren. Je zat op de stoep in de zon bij huize Chaos. Aan zo'n dag kwam geen einde. Na het eten ging je dan nog naar Paradiso of de kroeg in of allebei en de volgende dag duurde dan weer eindeloos. Het was ook wel een kommervolle tijd. Er waren veel mensen met grote problemen. Drugs, drank, extreme armoede, er was nooit geld. Er waren heel weinig mensen die nieuwe kleren konden kopen. We moesten ons vaak behelpen met tweedehands afdankertjes. We ruilden heel veel onderling. Niet verzekerd, veel ziekte, incidenten, geweld, drama's. Het meest traumatisch was voor mij het enorme politiegeweld in 1980 rond de Vondelstraat eind januari en de Kroningsdag op 30 april. Dat heb ik van dichtbij meegemaakt. De geur van CS-gas is voor mij een tastbare slechte herinnering daaraan. In het najaar van 1980 ging ik naar Senegal. Ze bleken daar dezelfde ME-busjes te hebben als hier. Ik liep daar op straat en dook meteen een zijstraat in om er van daaruit naar te kijken. De Senegaleze jongeren op straat moesten daar erg om lachen. Daaruit bleek toch wel dat ik traumatisch gedrag vertoonde. Ik had vaak nachtmerries dat ik in elkaar geslagen werd door de ME. De ontruimingsdreiging in het Zebrahuis (ik heb daar 19 jaar gewoond) voel ik ook nog regelmatig. Elke keer als ik terugkwam van een reis en ik kwam uit de metro vroeg ik me weer af of het pand er nog stond. Die enorme druk is pas later van me afgevallen. Ik moest erg wennen aan de rust en vrede om me heen toen ik in een "normale" woning ging wonen. Onze generatie heeft daar toch wel een trauma aan overgehouden. We maakten een bepaalde maatschappelijke keuze.

Kees: Je ziet dat ook terug in de documentaire De Stad Was van Ons van Joost Seelen. Daar komt iemand in voor die in elkaar geslagen was en bedreigd werd. Die had daar ook erg last van.

Diana: Ik heb er ook een automatisch vooroordeel tegen de politie aan overgehouden.

Er kunnen natuurlijk best situaties zijn waarin politieoptreden nuttig kan zijn, maar dat komt niet snel bij mij op. De politie is zeker niet de instantie die ik bel als er een probleem is.

Dat heeft er denk ik ook mee te maken dat wij jarenlang geen enkele autoriteit hebben erkend, ook niet bijvoorbeeld onder de bewoners van een kraakpand. Toch staan er altijd figuren op die het voor het zeggen willen hebben en daar misbruik van maken. Daarnaast trekt het maatschappelijk gestoorden, asocialen en gekken aan. Voor dergelijke mensen kon een kraakpand een vrijplaats zijn. Zie bijvoorbeeld wat ik beschrijf in Kraker Jack over de leden van de Columbiaanse drugsmafia die in een kraakpand gingen logeren als een soort safehouse. Mensen die iets te verbergen hadden konden bij ons schuilen. Het waren in feite een soort sociale parasieten die misbruik maakten van de extreme tolerantie die in de kraakbeweging heerste. Die mensen werden niet snel op straat gezet, we bleven proberen om ze erbij te houden. Naast de repressie van buitenaf werd je dus ook van binnenuit bedreigd.

Dat was dus een negatief aspect. Het Zebrahuis is uiteindelijk gesloopt, hoewel de gevel is behouden gebleven. We hadden graag gezien dat het voor ons zou worden opgeknapt, maar dat kon alleen als het lelijke HAT-eenheden zouden worden. Dat leek ons niks. Op die manier konden we niet de vrijplaats creëren die we voor ogen hadden. Uiteindelijk werd iedereen uitgeplaatst in het kader van de stadsvernieuwing en was het afgelopen.

 

 

Hoewel we natuurlijk gedwongen waren een selectie uit de vele onderwerpen te maken, is toch bijna alles wat ik wilde vragen aan bod gekomen. Bedankt voor het interview, Diana !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hij was en is actief in allerlei bands, waaronder The Ex en Riot en minder bekende bands zoals Nixons, Hemas, Incontinentals en Dark Clouds. Daarnaast was hij de samensteller van het legendarische fanzine Strijdzweet. Tijd dus voor een interview met Ewoud de Groot.

 

OPROEP 

WIE KAN EEN KWALITATIEF GOEDE TRANSFER DOEN VAN DE INTEGRALE VERSIE VAN 

DE PANDEMONIUM DEMO AFFAIRE TAPE

VANAF EEN ORIGINEEL EXEMPLAAR ?

Hierover kun je contact opnemen met Marc Janssen van Noise & Distortion 

via fulcimo@scarlet.be

Deze wil in samenwerking met de band deze demo op vinyl gaan uitbrengen.

Kees, webmeester

 

De man die de Sex Pistols groot maakte en er zelf beter van werd, is niet meer.

R.I.P. Malcolm, ik mocht je niet maar je was wel een geniale eikel.

 

Kees, webmeester

Voor het eerst sinds 2000 (5 mei om precies te zijn, ze speelden toen in de Melkweg) zag ik dinsdagavond SLF weer spelen en dat was een waar genoegen. De sfeer was fantastisch, er waren veel vrienden en oude bekenden en de band was in topvorm.

Met name aan het eind van het optreden toen de echte "classics" gespeeld werden. Maar ook de wat meer recente nummers van albums als Go For It en latere, minder bekende maar zeker niet slechte singles zoals het briljant uitgevoerde Just Fade Away en Safe as Houses stonden als een huis. Een verrassing voor mij was Hits and Misses, een nummer dat ik altijd geweldig heb gevonden maar dat zelden of nooit voorkomt in lijstjes die mensen van hun favoriete SLF-nummers maken. De uitvoering van Doesn't Make it Alright (cover van The Specials) was eveneens supergoed.

 

Zoals gewoonlijk was Broodje weer druk in de weer om het gebeurde op zijn eigen wijze vast te leggen op foto en video. Zie Facebook voor het resultaat.

 

En Rolf en Sandra, dank voor de lift naar huis, dat scheelde me een hoop reistijd !!!

 

Volgende keer in 2020 met rollators in het Malcolm McLaren-zalencomplex voor oude maar nog niet bejaarde punks ? Wat zou daarvoor een goede locatie zijn ?

Misschien in het dan ongetwijfeld verrezen punkkwartier in de Muziekwijk van Almere ?

Of is punk dan echt dood ?

 

SLF is uiteraard geen nederpunk maar het nederpunk-gehalte van deze avond was zo hoog dat een korte recensie op zijn plaats is !

 

Kees, webmeester, 1-4-2010

 

 

INTERVIEW VAN BERT BROODJE MET MAX NATKIEL

Op 1 juni 2009 interviewde Bert Broodje de fotograaf Max Natkiel, voornamelijk bekend van het boek Paradiso Stills.

Nadat Max van de lagere school kwam, wist men aanvankelijk niet wat daarna met hem aan te vangen. Het werd een jaar Zeevaartschool en daarna twee jaar varen. Tijdens deze periode ontmoette hij iemand die in de filmwereld zat en hem introduceerde bij de bekende regisseur en kunstenaar Louis van Gasteren. Bij hem heeft Max ongeveer zes jaar gewerkt en het filmvak geleerd, gevolgd door militaire dienst. We schrijven dan begin jaren zestig (rond 1962).

“Toen mijn diensttijd voorbij was kon ik niet zo goed meer met Louis van Gasteren opschieten, met name zijn autoritaire houding begon me tegen te staan. Hij heeft toen gezorgd dat ik bij Joop Geesink kwam bij de Live Action-afdeling. Daar ben ik heel lang camera-assistent geweest. Toen Geesink over de kop ging ben ik als free-lancer gaan werken. Ik had toen de mogelijkheid in Engeland een video-opleiding te gaan volgen maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Ik kwam toen in een uitkering terecht. Ik was een vaste bezoeker van Paradiso, al vanaf de hippietijd. En daarna ontstond de punkbeweging en ik was al een beetje met fotografie bezig maar dat kwam niet echt van de grond. Vanuit een soort naiviteit ontstond toen het idee om portretten van de bezoekers van Paradiso te gaan maken”.

Max toog vanaf 1979 gewapend met zijn Rolleiflex-camera naar Paradiso om daar de bezoekers te fotograferen.

“Ik fotografeerde toen meer op straat, gebouwen die afgebroken werden, ik was ook wel geïnteresseerd in architectuur maar aan portretfotografie heb ik in die tijd helemaal niet gedacht, dat kwam pas later. In 1979 ben ik in Paradiso bezoekers gaan fotograferen.Toen ik veel bezoekers die punk waren leerde kennen in Paradiso en hoorde dat ze in No Name kwamen ben ik met een kleinbeeldcamera van Leica ook daar gaan fotograferen. Omdat ik een uitkering had, had ik weinig geld en kon ik maar een rolletje tegelijk volschieten. Via een zekere Henri Parens kon ik een rekening bij Capilux openen en toen kon ik meer fotomateriaal krijgen en ook afdrukken laten maken.  Die Henri Parens was overigens dezelfde man die later de cover van het boek Paradiso Stills heeft ontworpen”.

Max ontwikkelde al snel een eigen stijl.

 

“In die tijd was het erg in om met de “available light”-techniek te werken. Met een lange sluitertijd, zoals Ed van der Elsken ook deed. Zo kreeg je vrij grofkorrelige foto's met vaak wel een halve minuut belichting. Daarnaast was het geheim van mijn foto's dat ik 6 x 6 plus x materiaal gebruikte met daarnaast nog een zware flitser erop. De Rolleiflex was een vrij ongemakkelijke camera waarmee je niet snel kon werken maar het gaf de foto's wel een eigen stijl”.

Max had in die tijd weinig geld maar daar vond hij een oplossing voor.

“Op een gegeven moment zag een medewerkster van Paradiso de briefkaartjes van mijn foto's die ik altijd meenam om uit te delen. Zij vond het mooie foto's en vroeg of ik een maandkaart van Paradiso wilde. Daardoor kon ik in en uit lopen. In die tijd kostte een kaartje doordeweeks 2,50 en in het weekend of als er bekend bands kwamen 7,50.

Ook kreeg ik veel gratis drank van het barpersoneel. Meestal een combinatie van bier en wodka.

Om goede foto's te kunnen maken moest ik goed contact met de bezoekers krijgen. Een aantal bezoekers, zoals Ricky, heb ik veel vaker gefotografeerd. Hij is later ook een goede vriend van mij geworden en ik heb hem door de jaren heen gevolgd. De metamorfose van punks was heel fasci-nerend om mee te maken”.

Voor zijn werk was waarschijnlijk heel interessant dat de punks in die tijd heel creatief waren in het zelf creeren van hun kleding.

Max was ook heel bewust bezig geweest om de plek te bepalen van waaruit hij wilde fotograferen.

“Aanvankelijk ben ik begonnen in de zaal maar ik kwam er al snel achter dat dat een heel onrustig beeld gaf met veel schimmen. Daarom ben ik op zoek gegaan naar een beetje neutrale plek. De WC bleek geschikt te zijn maar ook de bankjes met licht er achter, dat gaf een rustig effect.Het voordeel van het feit dat ik meer materiaal kon gaan gebruiken was dat ik series van mensen kon maken en dan de beste foto's eruit pikken. Ik ontwikkelde de foto's ook zelf. Aan de andere kant wilde ik mensen ook niet teveel sturen en ze zoveel mogelijk hun eigen gang laten gaan om een natuurlijke houding te bereiken”.

In de loop der jaren fotografeerde hij mensen uit allerlei verschillende groepen mods, skinheads, punks, Molukkers, rasta's, wavers etc.

“Het ging vooral heel relaxt en ik vond het ook leuk. Sommige bezoekers wilden ook steeds opnieuw op de foto”.

De foto van Louise op de cover is wel een heel unieke foto geworden en waarschijnlijk zijn beste foto.

“Ja dat zal ik waarschijnlijk wel nooit meer verbeteren. Het was boven waar vroeger broodjes en wiet en stuff werden verzocht. Ik had wel door dat dit de juiste techniek en manier van fotograferen was. Ik gebruikte een sportzoeker om het juiste beeld te bepalen”.

Max specialiseerde zich vooral in portretten van de bezoekers, meer dan andere fotografen. Daardoor schetste hij meer dan de anderen een tijdsbeeld.

“Ik vond de techniek van Anton Corbijn niet zo interessant die was veel afstandelijker. Ik zocht meer de confrontatie op en vroeg mensen daadwerkelijk of ze op de foto wilden. In het begin wou lang niet iedereen dat maar langzamerheid werd ik bekender. Broodje zag het zelf in het begin ook niet zitten om gefotografeerd te worden”.

(Broodje: Dat klopt want ik wilde in die tijd uberhaupt eigenlijk niet op de foto. Gaandeweg ook toen ik meer foto's van je zag veranderde dat en begon ik het interessant te vinden)

“Het gebeurde ook wel dat ik sommige bezoekers die ik eerder had gefotografeerd kon “matsen” als ze geen geld hadden. Ze konden dan via mij toch naar binnen. Bij het concert van Bob Marley liep het een beetje uit de hand en wilden er wel erg veel mensen naar binnen. Ze hebben toen zelfs een deur eruit willen slaan die hebben ze toen maar open gezet”.

Max kreeg ook een paar bekende Nederlanders voor de camera.

Herman Brood, Diana Ozon en Dr. Rat. En Broodje natuurlijk (lacht). Dr. Rat herinner ik me nog wel goed ook van dat blaadje dat hij maakte de Koekrand(t).

Max heeft tegenwoordig weinig contact meer met Paradiso-bezoekers van destijds.

“Ik soms nog wel eens mensen uit Paradiso tegen in de stad maar in Paradiso zelf had ik een vaste entourage om me heen wat weer verwaterde nadat het boek was uitgekomen”.

In de tijd dat het boek Paradiso Stills uitkwam liep de punkbeweging een beetje af.

“Ja dat klopt, eigenlijk had ik eerder moeten beginnen dan in 1979 want de punkbeweging kwam al eerder op. De punkbeweging boeide mij erg omdat ik me altijd al interesseerde voor anarchisme. Ik heb ook veel anarchistische schrijvers gelezen. Wat me erin aansprak was dat ze niet echt een ideologie hadden maar zich wel afzetten tegen de maatschappij. Ik vond het altijd leuk om dingen te doen niet echt door de beugel konden (binnen zekere grenzen). De hippiebeweging sprak mij nooit aan ik liep ook altijd in een uniformjasje rond. Eenvormige kleding was ook altijd mijn stijl vanwege de bewuste herkenbaarheid”.

Er waren ook mensen die naar hem toekwam om gefotografeerd te worden. Was dat ijdelheid of wilden ze per se een foto van jou hebben ?

“Dat was volgens mij een combinatie van hun eigen ijdelheid en dat ze het interessant vonden om door mij gefotografeerd te worden. De laatste paar jaar die je in het boek ziet nam de eenvormig-heid nogal toe en vervlakte de creativiteit een beetje. In plaats van zelf kleding te maken ging men die kopen. Misschien was dat ook wel de reden dat ik toen gestopt ben. Er kwam een nieuwe generatie, de Mazzo-mensen, meer new wave dan punk”.

Sommige mensen waren kwaad waren dat ze in het boek stonden.

“Er was één iemand waarvan de moeder een proces wilde aanspannen. Die jongen was zelf naar me toegekomen of ik een foto wilde maken dus dat sloeg nergens op. Ze wilden er geld uitslaan”.

Toen het uitkwam was het boek commercieel geen succes.

“Klopt, maar de pers besteedde er veel aandacht aan, ik heb een interview in Avenue en in HP de tijd gedaan en ook in Het Parool stond een artikel erover. Er waren 3000 exemplaren waarvan er 1000 zijn verkocht. De overige 2000 kwamen bij De Slegte terecht. Ze kostten daar 9,95 en werden door een boekverkoper in de boekengalerij in de Oudemanhuispoort weer met winst doorverkocht. Fotoboeken verkopen nooit zo erg goed en komen vaak al snel in de ramsj terecht”.

Veel mensen gingen in die tijd aan de drugs, vooral degenen die aan de heroïne en de speed waren geraakt keerden zich van de punkbeweging af en keerden terug in de “normale” maatschappij.

“In museum Fodor is toen niet zo lang na het uitkomen van het boek de eerste expositie van de foto's van Max geweest geweest. Rob Malasch kende hij al van voor de punktijd. Die heeft er later ook een expositie van gehouden in zijn galerie in Amsterdam. Dat zal ongeveer in 1998 zijn geweest. Door het uitvergroten van de foto's op de expositie werden deze nog interessanter.Dat kwam omdat het kleinbeeldfoto's waren en door de vergroting zag je veel meer details. Max zou de foto's nu wel zachter willen afdrukken dan toen. Tegenwoordig fotografeer ik nog steeds met kleurennegatieffilm, ik ben nog niet overgegaan op digitale fotografie. Tijdens de eerste grote punkrevival in Engeland in 1996-97 ontstond er ook weer belangstelling voor Paradiso Stills maar dat was toen uitverkocht. Max had tien exemplaren gekregen en op een bepaald moment had hij het zelf niet eens meer. Inmiddels heeft hij wel weer een exemplaar teruggekregen. Op e-bay werd het op een bepaald moment zelfs voor grote bedragen aangeboden”.

In 2004-2005 kwam Broodje weer in aanraking met de oude punktijd via de nederpunk website. Op die site werd Paradiso Stills ook regelmatig genoemd als een soort cultboek dat voor 150 tot 300 euro wordt verkocht.

“Dat vind ik leuk, dat mensen er blijkbaar nog zoveel waarde aan hechten. Ik zal het niet van de daken schreeuwen. Niet zozeer vanwege het geld want dat interesseert me niet zo. Agnes B. heeft jouw benaderd in verband met het maken van T-shirts van jouw foto's Max vond dat wel interessant maar heeft haar toen wel naar Rob Malasch verwezen. Twee jaar geleden hingen er vier foto's in het Stadsarchief toen dat pas geopend was op de nieuwe plek in de Bazel in de Vijzelstraat en hingen er ook foto's in FOAM.Daar is ook een uitzending op TV over geweest”.

In die tijd kreeg Broodje een T-shirt van Agnes B. met een foto die Max van hem heeft gemaakt. Het boek werd voor hem een soort vertolking van wat ik toen heb beleefd. Het is voor hem een soort bijbel geworden van de mensen waar ik die tijd mee omging. Het werkt heel bepalend voor zijn ontwikkeling.

“Dat geldt voor mij ook wel, het was het laatste echt swingende deel van mijn leven, alles is nu in een veel rustiger vaarwater gekomen. Als fotograaf ben ik nu eigenlijk met pensioen. Ik fotografeer nog wel als ik reis, b.v. in India. Ik houd erg van grote steden. Mensen fotografeer ik tegenwoordig niet meer, vooral architectuur. Dat loopt als een soort rode draad door mijn hele leven.

Er wordt weer overwogen om een nieuw boek uit te brengen van mijn foto's. Aanvankelijk was het de bedoeling om een soort totaaloverzicht te maken. Daar is de men nu vanaf gestapt. Het wordt nu een expositie met een catalogus. Waarschijnlijk wordt het digitaal en op groot formaat.

Het is waarschijnlijk in 2010 of anders in 2011. Er zullen een aantal foto' s worden tentoongesteld worden en dat zal nieuw werk zijn.

Een herdruk van Paradiso Stills zit er niet in ?

“Dat lijkt me niet, dat doet toch afbreuk aan de 1e druk hoewel die zijn waarde wel zal behouden”.

Marc Geerardts is in 2000 iets gaan doen met Paradiso Stills en is daar vijf jaar mee bezig geweest. Sommige mensen waren niet zo te spreken over het resultaat dat uiteindelijk in Paradiso is vertoond.

“Ik had me er meer mee moeten bemoeien, ik heb het teveel op zijn beloop gelaten. Het resultaat vond ik nogal pover. Er had veel meer ingezeten. Video was ook beter geweest dan 8 mm. Het is zonde van alle tijd en het werk dat hij erin gestoken heeft”.

Bedankt voor het interview Max !

(Max signeert een foto voor Broodje ter afsluiting)

Vanavond was ik aangenaam verrast toen ik twee CD's vol historische nederpunk op de deurmat vond. Dat gebeurt je niet elke dag !

 

Fucking Peter had al aangekondigd dat hij verloren gewaande Gospelfuckers-opnamen letterlijk boven water had gehaald. Tien nummers maar liefst waaronder de klassieker Jesus is the Drug waarvan ik tot op heden alleen een live-versie kende.

 

Daarnaast een CD van het legendarische City Squad, 12 nummers opgenomen in de Tichel in 1978. City Squad bestond uit Fred van Brummelen (bas), Josje Dans (drums), Pebbles

Willekes (zang, gitaar) en Peter van Zijl (gitaar).

 

Als ik naar deze CD's luister waan ik mij even weer terug in 1978 toen ik op de middelbare school het tweede uur gym verzuimde om samen met mijn vriend Herry op een draagbare cassetterecorder (walkmans, laat staan IPODS bestonden toen nog niet) naar punk te luisteren.

 

Bedankt Peter, Fred en Broodje !!

 

Kees, webmeester

 

De webmeester wenst, mede namens mede-webmeester Bert Broodje, alle bezoekers van deze site een gelukkig en gezond 2010 !!!

 

Kees Smit, webmeester

 

 

De Engelse punkband Rubella Ballet zullen op vrijdag 20 november 2009 optreden op het Ladyfest in Exit te Rotterdam, met o.a. Zillah Minx en Sid Truelove (tevens drummer van X-Ray Spex) .

Op 21 november zal 's middags ook de film 'She's a Punk Rocker U.K.' van Zillah Minx in Exit te zien zijn.

Adres:

Mauritsstraat 173
3012 CH Rotterdam

Zaterdagavond 21 november speelt Rubella Ballet in Den Bosch.

Op zondag 22 november speelt Rubella Ballet in Occii in Amsterdam, vanaf 20:00 uur.

Adres:

Amstelveenseweg 134
1075 XL Amsterdam

 

Kees, Webmeester

 

Hier wat voor drachten voor Jantje

 

 

 

 

Donderdag 11.45 is de uitvaart in de aula van crematorium De Nieuwe Ooster

kruislaan 126 te Amsterdam  http://www.denieuweooster.nl/

 

Er staat een collectebus voor donaties voor de KWF Kankerbestrijding i.p.v bloemen.

 

Broodje 

Beste bezoekers van nederpunk en in het bijzonder de deelnemers aan de punkquiz,

 

Hier volgen de goede antwoorden en de uitslag.

 

Er zijn 16 inzendingen ontvangen. Er was slechts 1 deelnemer die alle vragen goed heeft beantwoord en dat was Chris Visser. Die is dan ook de terechte winnaar.

Ik neem vandaag per e-mail contact met hem op om de prijsuitreiking (Boxset van

Rondos) te regelen. Gefeliciteerd Chris !

 

Een andere deelnemer (Ruud van Eck) kwam heel dicht in de buurt met slechts 2 foute antwoorden en een verkeerd gespeld antwoord op vraag 4 (maar voor de einduitslag maakt dat niet uit, dat zou ook wel flauw zijn). Chris gaf terecht ook aan dat de Bene-fietavond voor El Salvador (vraag 16) niet doorging, zodat hij terecht opmerkt dat de genoemde bands "zouden" spelen.

 

Bij de overige 14 deelnemers noteerde ik een aantal foute antwoorden dat varieerde van 6 tot 11. Sommige antwoorden moest ik fout rekenen omdat het antwoord onvolledig was (b.v. bij vraag 1a niet alle bands genoemd, bij 1d bands genoemd die later niets meer uitbrachten, bij vraag 14 niet alle a/b-kanten goed, etc.). Op vraag 14f waren twee goede antwoorden, te weten Peter Pontiac en Roel Smit. Het boek van Roel verscheen wel recenter.

 

Hier volgen de goede antwoorden

 

Hallo lieve: Punkers, Punksters;
 
Waarom;
Met het verlaten van dit bedrijf komt mijn werk eind augustus teneinde en ga ik een periode van ruim 15 jaar werk hier afsluiten.
Ik heb hier veel meegemaakt op de werkvloer en dat zal ik af en toe best wel gaan missen.
Jullie hebben een mooie en zeer rustgevende plek waar jullie in alle rust kunnen werken aan jullie creaties.
Als mijn afscheidskado wil ik Broodje jullie alvast een foto expo'tje geven. 
 
Broodje
In Paradiso was ik voornamelijk als muziekliefhebber een trouwe bezoeker van vele honderden concerten.
Ook als Roadie was ik zeer aktief aan het werk in Paradiso voor verschillende bands o.a  God’s Haert’s Attack, Bugs, Mec(C)ano.Ltd, Helmettes, Flue, Mick Ness en van twee platenlabels, NoFun en Torso,  was ik de huis Roadie. 
 
Foto expo'tje
Op zaterdag 13 juni en zondag 14 juni van 12:00 - 20:00 uur is deze foto-expositie open voor iedereen.
Hierbij zijn jullie ook welkom en dan is het ook mogelijk de Foto-Expo'tje aan andere mensen te laten zien.
 
Max Natkiel, fotograaf.
Max heeft in zijn carriere als fotograaf zijn eigen bijzondere stijl ontwikkeld. In 1978 waren verschillende *fotografen vaste bezoekers van Paradiso, de muziektempel van Amsterdam.
In die tijd waren de Punk en New Wave op hun top in Nederland en Max Natkiel was één van de fotografen onder de vaste bezoekers van Paradiso.
Van 1979 tot 1985 maakte Max met hun toestemming portretten van vele bezoekers van Paradiso, waaronder skinheads, rudeboys, rasta's, (hard)rockers, heavy metal, rock-a-billy's, mods, autonomen, wavers, en punks. 
Het decor was eenvoudig het interieur van Paradiso, waarvan de muren elke dag met viltstiften werden beschreven met nieuwe graffitti's.
 
Andere fotograven;
In deze periode waren O.A *Kees Tabak,*Anton Corbijn,*Martijn De Jonge, zeer aktief om zich te ontwikkelen als fotografen en hun eigen visie van deze tijd te weergeven.

* Kees Tabak;  http://www.keestabak.nl/index1.html
* Anton Corbijn;  http://www.corbijn.co.uk/
* Martijn de Jonge;  http://www.martijndejonge.nl/
 
Paradiso Stills 1986
Max Natkiel's foto's uit de punktijd zijn in 1986 in een boek uitgebracht: Paradiso Stills.
Dit fotoboek was toen niet echt gewild en verkocht erg slecht.
Max maakte ruim 4000 foto's waarvan er 200 in zijn boek staan.
Twee ervan zijn foto's van Broodje. Uiteindelijk lag het boek voor enkele guldens bij De Slegte in de uitverkoop.
Nu is Paradiso Stills een Cultboek geworden en wordt het als collectors item voor 'honderden euros' aangeboden op verschillende veilingsite's.
 
Galerie Serieuze Zaken van Rob Malasch;
Rob Malasch bezit de grootste collectie foto's van Max Natkiel.
Hij heeft in zijn Galerie Serieuze Zaken* al drie keer een expositie gehouden met zijn werk.
Ik ben in de gelukkige positie dat ik beiden persoonlijk ken. Voor die exposities zijn de originele foto's vergroot tot een formaat van 80 x 80 cm.
Ik kan van Rob Malasch deze 8  foto's in bruikleen krijgen voor deze Foto Expo'tje.
En er komt een zeer uitgebreide collectie foto's van de andere bezoekers van Paradiso hier te liggen.
Deze uitgebreide collectie mag ik ook lenen van Rob,en daar ben ik ook hem zeer erkentelijk voor.
Uit mijn eigen collectie komen er ongeveer 25 foto's van 11 x 11 cm hier te hangen.
Om een totaalbeeld te geven wat voor bezoekers in die tijd had in Paradiso kwam.
Verder zal de expositie worden aangekleed met het Fotoboek Paradiso Stills, T-Shirts van *AgnesB, 2 Nep AgnesB T-Shirts en andere Foto's van Broodje door o.a. wijlen Ed van der Elsken*, Buttons Video's DVD's Flyers Posters Promo-materiaal G.B/NL Bands Boeken FanSize en vele andere gerelateerde spulletjes uit deze rumoerige tijd komen hier ook te liggen,

 

* Serieuze Zaken ;  http://www.serieuzezaken.info/kunstenaars.html
* AgnesB;  http://www.agnesb.com/front/index.jsp?null
*Ed van der Elsken;  http://www.edvanderelsken.nl/
 
 
Martin Kaye 1972 - 1982
Op Big Screen's en Tv's komen verschilende slideshow van o.a meer dan 1000 affiches van wijlen Martin Kaye, huisontwerper van Paradiso van 1972 - 1982.
De andere slide show's zijn; Max 3500 X , Octopus Posters,  Octopus (Als je Haar maar goed zat DVD) en andere Video's en DVD's
Dit geef een mooi totaal tijdsbeeld van de tijd dat Broodje heel actief was in de (Neder)Punk beweging in Amsterdam en wat er om heen gebeurde.
 
Vers van de tekentafel: 30 Jarige Reunie Concert NoFunLabel.
Jullie kunnen met mij mee genieten van een Tekening die ik als afscheidskado heb gekregen van de Stichting.
*Roel Smit is strip tekenaar en ik ben al vele jaren bewonderaar van zijn werk.
In nauw overleg met Roel Smit heeft hij een tekening gemaakt over een belangrijk onderwerp wat mij al erg lang bezig hield.
Een reunie concert waar het platen Label Nofun centraal staat.

 

 *Roel Smit; http://nl.wikipedia.org/wiki/Roel_Smit
                   http://lambiek.net/artists/s/smit_roel.htm
 
 
Graag zie ik jullie op 13 en/of 14 juni op mijn feestje waar ik heel veel zin in heb om het te geven!
 
Kempenaer Studio's

Punkgroeten  Bert/Broodje

Bizar genoeg lukt het niet om nr. 50 van de lijst te plakken vanuit Excel.

Dat is Vorkriegsjugend-Rache-1982-Weird System-GER

 

Kees

Webmeester

 

Verder is de lijst nu compleet !

451	Kikkerspuug	Klerkenterreur	1990	Zooid Equality	HOL
452	Johnny Moped	Incendiary Device	1977	Chiswick	ENG
453	Jags	Back of my Hand	1979	Island	ENG
454	Ill Repute	Clean Cut American Kid	1982	Posh Boy	US
455	Il y a Volkswagens	Kill Myself	1981	Mechanical Reprod.	ENG
456	Human Alert	I Hate People	1995	Ear Gear	HOL
457	Hitler SS	No Solution	1979	Compact Cassette	ITA
458	Halo of Flies	Rubber Room	1986	Amphetamine Reptile	US
459	Grout	Cremation at Belsen	1979	Urinating Vicar	ENG
460	Fugazi	Waiting Room	1988	Dischord	US
461	Fix	Vengeance	1980	Touch & Go	US
462	Fatal Microbes	Violence Grows	1979	Small Wonder	ENG
463	Fast Cars	The Kids Just Wanna Dance	1978	Streets Ahead	ENG
464	Expelled	Government Policy	1982	Riot City	ENG
465	Ex/Chumbawamba	We Support All Forms of Resistance	1983	Ex	HOL/ENG
466	Essential Logic	Aerosol Burns	1978	Rough Trade	ENG
467	Drones	Persecution Complex (Live)	1978	Virgin	ENG
468	Chaos UK	Four Minute Warning	1984	Riot City	ENG
469	English Subtitles	Time Tunnel	1979	Small Wonder	ENG
470	Eppu Normaali	Pollisi Pamputtaa Taas	1978	Poko	FIN
471	Electrochock	Chaise Electrique	1978	Hog	FRA
472	Effigies	Bodybag	1984	Ruthless	US
473	Ebba Gron	We're Only in it for the Drugs	1979	Mistlur	SWE
474	Eat	Communist Radio	1979	Giggling Hitler	US
475	Drive	Jerkin'	1977	NRG	SCO
476	Dogs	Teen Slime	1978	Rave Up	US
477	Dickies	Bananasplits	1979	A. & M.	US
478	DI	Richard Hung Himself	1983	Revenge	US
479	Deep Wound	Lou's Anxiety Song	1983	Radiobeat	US
480	Curse	Killer Bees	1978	Hi-Fi	CAN
481	Crucifix	Indochina	1984	Corpus Christi	US
482	Cooper Clarke, John	Innocents	1977	Rabid	ENG
483	Cock Sparrer	Runnin' Riot	1977	Decca	ENG
484	Child Molesters	Hillside Strangler	1978	Ace & Duece	US
485	Blood	Megalomania	1983	No Future	ENG
486	Black Flag	Black Coffee	1984	SST	US
487	Battalion of Saints	I'm Gonna Make You Scream	1982	Nutrons	US
488	Bad Religion	I Want to Conquer the World	1989	Epitaph	US
489	Au Pairs	You	1980	O-21	ENG
490	Barchen und die Milchbubis	Jung Kaputt Spart Altersheime	1980	Zick Zack	GER
491	ATV	How Much Longer	1977	Deptford Fun City	ENG
492	All	Sugar and Spice	1988	Cruz	US
493	AK 47	The Badge Means You Suck	1980	Pineapple	US
494	Zeros	Hungry	1977	Small Wonder	ENG
495	Dicks	I Hope You Get Drafted	1982	R Radical	US
496	Fartz	Take a Stand Against the Klan	1982	Alternative Tent.	US
497	XS Energy	Use You	1979	Dead Good	ENG
498	Gasoline	Killer Man	1977	Egg	FRA
499	Warzone	Immoral Majority	1986	Revelation	US
500	Crime	Hot Wire My Heart	1976	Criminal	US
					| geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1052